Zostały ostatnie dni przed Świętami na Sakrament Pokuty !!!

 

 

Okazja do sakramentu pokuty dla dzieci, młodzieży i dorosłych 

 

w piątek od g.15.30 i po Liturgii do 21.00.

w sobotę od g.8.00 do 10.00 i po błogosławieństwie pokarmów

 

 

ornament 2019452 1280

Wielki Tydzień

Jest to czas szczególny. ”Wielki”, ponieważ mówi o wielkich wydarzeniach, o największych tajemnicach naszej wiary.
Rozpoczyna się Niedzielą Palmową [pamiętamy: początkiem tygodnia dla chrześcijan jest niedziela!] na pamiątkę uroczystego wjazdu Jezusa do Jerozolimy. Jezus wjeżdża na osiołku, obwołany królem, synem Dawida: Oto Król twój przychodzi do Ciebie łagodny, siedzący na osiołku, źrebięciu oślicy (Mt 21, 5). Jezus był witany jak król, słano przed Nim płaszcze, ścielono drogę gałązkami (palmowymi), śpiewano „Hosanna Synowi Dawida” (Mt 21, 9). TEGO DNIA ŚWIĘCIMY GAŁAZKI PALMOWE, A PODCZAS MSZY ŚWIETEJ JEST CZYTANY OPIS MĘKI PAŃSKIEJ.

Wielki Poniedziałek, Wielki Wtorek i Wielka Środa są pamiątką pobytu Jezusa w Jerozolimie i nauczania w świątyni. Jezus naucza, zadaje pytania, naraża się arcykapłanom i starszym, którzy nie chcą przyjąć Jego nauki ani faktu, że jest On obiecanym Mesjaszem.

Wielki Czwartek to dzień spożycia przez Jezusa Paschy z uczniami. Ostatnia Wieczerza, podczas której Mistrz umywa apostołom nogi, a potem łamie chleb, który staje się jego ciałem oraz daje do wypicia z kielicha wino, które staje się Jego krwią. „Oto wielka ta-jemnica wiary”, naszej wiary! Jezus chce być z nami aż do skończenia świata…

NA PAMIATKĘ TEGO WYDARZENIA W KOŚCIOŁACH PARAFIALNYCH ODPRAWIANA JEST UROCZYSTA MSZA ŚWIETA WIECZERZY PAŃSKIEJ.
Po spożyciu wieczerzy Jezus z apostołami udaje się do Ogrodu Oliwnego, gdzie modli się przed śmiercią, aby Ojciec „zabrał od Niego ten kielich” [cierpienia]. Potem zostaje aresztowany przez żołnierzy i zaprowadzony do domu Kajfasza. Więziony, wyśmiewany, wyszydzany, bity przez oprawców, szybko i niesprawiedliwie osądzony i skazany.

NAJSWIĘTSZY SAKRAMENT JEST PRZENIESIONY DO TZW. CIEMNICY.

W Wielki Piątek Jezus zostaje zaprowadzony do Poncjusza Piłata namiestnika rzymskiego, który po nacisku tłumu, skazuje Jezusa na ubiczowanie, a następnie na śmierć krzyżową. Jezus niesie na barkach krzyż (belkę), na który zostaje przybity, na którym umiera wybaczając oprawcom, którzy „nie wiedzą co czynią”, przekazuje „w testamencie” swoją Matkę umiłowanemu uczniowi, wreszcie oddaje ducha swojemu Ojcu. Po śmierci Jezusa ciało zostaje pośpiesznie zdjęte i złożone w grobie, którego właścicielem był jego uczeń Józef - „zamożny człowiek z Arymatei” (Mt 27, 57). Jezus był „umęczon, ukrzyżowan, umarł i pogrzebion”.

TEGO DNIA ODPRAWIANA JEST DROGA KRZYŻOWA ORAZ LITURGIA MĘKI PAŃSKIEJ, A NAJŚWIĘTSZY SAKRAMENT ZOSTAJE PRZENIESIONY GO GROBU PAŃSKIEGO (MONSTRANCJA Z BIAŁYM WELONEM PRZYPOMINA O CAŁUNIE, W KTÓRY OOWINIĘTE ZOSTAŁO CIAŁO JE-ZUSA).

Wielka Sobota to czas „ciszy”. Pozornie nic z Jezusem się nie dzieje. Ale tak naprawdę największe wydarzenia są często niewidoczne dla oczu, dokonują się w ciszy… Ciało Jezusa zostało pochowane w grobie. Jezus doświadczył śmierci jak wszyscy ludzie. Jednak wiemy, że Jego dusza dołączyła do krainy umarłych. Jezus „zstępując do piekieł, wyzwolił dusze sprawiedliwych (…)

Otworzył On bramy nieba sprawiedliwym, którzy Go poprze-dzili” (KKK 631-633.637). JEST TO DZIEŃ ADORACJI PRZY BOŻYM GROBIE.

 

Gabriela Seifert-Knopik

 

Szósta niedziela Wielkiego Postu nazywana jest Niedzielą Palmową, czyli Męki Pańskiej, i rozpoczyna obchody Wielkiego Tygodnia.

Liturgia Kościoła wspomina tego dnia uroczysty wjazd Pana Jezusa do Jerozolimy, o którym mówią wszyscy czterej Ewangeliści.

 

 

 

To właśnie w Niedzielę Palmową ma miejsce obrzęd poświęcenia palm i uroczysta procesja do kościoła. Zwyczaj święcenia palm pojawił się ok. VII w. na terenach dzisiejszej Francji. Z kolei procesja wzięła swój początek z Ziemi Świętej. To właśnie Kościół w Jerozolimie starał się jak najdokładniej „powtarzać” wydarzenia z życia Pana Jezusa. W IV w. istniała już procesja z Betanii do Jerozolimy, co poświadcza Egeria. Według jej wspomnień patriarcha wsiadał na oślicę i wjeżdżał do Świętego Miasta, zaś zgromadzeni wierni, witając go w radości i w uniesieniu, ścielili przed nim swoje płaszcze i palmy. Następnie wszyscy udawali się do bazyliki Anastasis (Zmartwychwstania), gdzie sprawowano uroczystą liturgię. Owa procesja rozpowszechniła się w całym Kościele mniej więcej do XI wieku.

Niedziela  Męki Pańskiej, wprowadza nas coraz bardziej w nastrój Świąt Paschalnych. Kościół zachęca, aby nie ograniczać się tylko do radosnego wymachiwania palmami i krzyku: „Hosanna Synowi Dawidowemu!”, ale wskazuje drogę jeszcze dalszą – ku Wieczernikowi, gdzie „chleb z nieba zstąpił”.

Potem wprowadza w ciemny ogród Getsemani, pozwala odczuć dramat Jezusa uwięzionego i opuszczonego, daje zasmakować Jego cierpienie w pretorium Piłata i odrzucenie przez człowieka.

Wreszcie zachęca, aby pójść dalej, aż na sam szczyt Golgoty i wytrwać do końca.

Chrześcijanin nie może obojętnie przejść wobec wiszącego na krzyżu Chrystusa, musi zostać do końca, aż się wszystko wypełni… Musi potem pomóc zdjąć Go z krzyża i mieć odwagę spojrzeć w oczy Matce trzymającej na rękach ciało Syna, by na końcu wreszcie zatoczyć ciężki kamień na Grób. A potem już tylko pozostaje mu czekać na tę Wielką Noc… To właśnie daje nam Wielki Tydzień, rozpoczynający się Niedzielą Palmową. Wejdźmy zatem uczciwie w Misterium naszego Pana Jezusa Chrystusa…

 

Wykorzystano materiały ze strony www.milosierdzie.sosnowiec.pl

 

 

ornament 2019452 1280

Wielki Post to czas, w którym Kościół szczególną uwagę zwraca na krzyż i dzieło zbawienia, jakiego na nim dokonał Jezus Chrystus.

 

 

krzyź.jpg

Krzyże z postacią Chrystusa znane są od średniowiecza (wcześniej były wysadzane drogimi kamieniami lub bez żadnych ozdób). Ukrzyżowanego pokazywano jednak inaczej niż obecnie. Jezus odziany był w szaty królewskie lub kapłańskie, posiadał koronę nie  cierniową, ale królewską, i nie miał znamion śmierci i cierpień fizycznych (ta maniera zachowała się w tradycji Kościołów Wschodnich). W Wielkim Poście konieczne było zasłanianie takiego wizerunku (Chrystusa  triumfującego), aby ułatwić wiernym skupienie na męce Zbawiciela. Do dzisiaj, mimo, iż Kościół zna figurę Chrystusa umęczonego, zachował się zwyczaj zasłaniania krzyży i obrazów.

Współczesne przepisy kościelne z jednej strony postanawiają, aby na przyszłość nie stosować zasłaniania, z drugiej strony decyzję pozostawiają poszczególnym Konferencjom  Episkopatu. Konferencja Episkopatu Polski postanowiła zachować ten zwyczaj od 5 Niedzieli Wielkiego Postu do uczczenia Krzyża w Wielki Piątek.

Zwyczaj zasłaniania krzyża w Kościele w Wielkim Poście jest ściśle związany ze średniowiecznym zwyczajem zasłaniania ołtarza. Począwszy od XI wieku, wraz z rozpoczęciem okresu Wielkiego Postu, w kościołach zasłaniano ołtarze tzw. suknem postnym. Było to nawiązanie do wieków wcześniejszych, kiedy to nie pozwalano patrzeć na ołtarz i być blisko niego publicznym grzesznikom. Na początku Wielkiego Postu wszyscy uznawali prawdę o swojej grzeszności i podejmowali wysiłki pokutne, prowadzące do nawrócenia. Zasłonięte ołtarze, symbolizujące Chrystusa miały o tym ciągle przypominać i jednocześnie stanowiły post dla oczu. Można tu dopatrywać się pewnego rodzaju wykluczenia wiernych z wizualnego uczestnictwa we Mszy św. Zasłona zmuszała wiernych do przeżywania Mszy św. w  atmosferze tajemniczości i ukrycia.

 

 

Wykorzystano materiały ze strony www. rachowice.eu

 

 

ornament 2019452 1280

Imię, otrzymane podczas chrztu świętego

Sakrament chrztu udzielany jest "w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego" (Mt 28, 19). Podczas chrztu imię Pańskie uświęca człowieka i chrześcijanin otrzymuje swoje imię w Kościele. Może to być imię świętego, to znaczy ucznia Chrystusa, którego życie było przykładną wiernością swemu Panu. Święty patron jest wzorem miłości i zapewnia wstawiennictwo u Boga. "Imię chrzcielne" może także wyrażać tajemnicę lub cnotę chrześcijańską. "Rodzice, chrzestni i proboszcz powinni troszczyć się, by nie nadawać imienia obcego duchowi chrześcijańskiemu".

 

chrzest

 

Znak krzyża: "W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen"
Chrześcijanin rozpoczyna swój dzień, swoje modlitwy i działania znakiem znakiem krzyża: "W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen". Imię Pańskie uświęca imię człowieka krzyża: "W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen". Ochrzczony poświęca cały swój dzień chwale Bożej i prosi Zbawiciela o łaskę, która pozwala mu działać w Duchu Świętym jako dziecku Ojca. Znak krzyża umacnia nas w chwilach pokus i trudności.

Bóg wzywa każdego po imieniu
Imię każdego człowieka jest święte. Imię jest ikoną osoby. Domaga się szacunku ze względu na godność tego, kto je nosi.

Otrzymane imię pozostaje na zawsze. W Królestwie niebieskim zajaśnieje w pełnym blasku tajemniczy i niepowtarzalny charakter każdej osoby naznaczonej Bożym imieniem. "Zwycięzcy dam... biały kamyk, a na kamyku wypisane imię nowe, którego nikt nie zna oprócz tego, kto [je] otrzymuje" (Ap 2, 17). "A oto Baranek stojący na górze Syjon, a z Nim sto czterdzieści cztery tysiące, mające imię Jego i imię Jego Ojca wypisane na czołach" (Ap 14, 1).

 

WNIOSKI:

Chrześcijanin otrzymuje swoje imię w Kościele podczas chrztu świętego.

Poprzez znak krzyża: „W imię Ojca i Syna i Duch Świętego. Amen” rozpoczyna swój dzień, swoją modlitwę i działania. Każdy człowiek ma godność osoby, dziecka Bożego i dlatego imię każdego człowieka jest święte.
Bóg zna mnie po imieniu i moje imię zapisane jest w Niebie.

 

Na podstawie KKK 2156-2159.2065-2167 opracowała Gabriela Seifert-Knopik

rysunek: www.budylancuckie.przemyska.pl

Porządek Mszy Św.

 

Niedziela

07.30

9.00 (Grotowice)
11.00 (rodzinna)
18.00

Poniedziałek 18.00
Wtorek 18.00
Środa 8.00
Czwartek 18.00 (szkolna)
Piątek 18.00
Sobota 8:00
17.00 (Grotowice)

 

 W niektórych okresach roku litugicznego, wybrane dni świąteczne i uroczystości oraz w związku z innymi nietypowymi sytuacjami powyższy stały plan liturgii może ulec zmianie. 
Informacje na ten temat umieszczane są w planie intencji oraz ogłoszeniach na konkretny tydzień 
(proszę sprawdzać w zakładce aktualności).


Okazja do spowiedzi codziennie ok. 15 minut przed każdą Mszą Św.