Uroczystość MATKI BOŻEJ KRÓLOWEJ POLSKI

Tak trochę nietypowo w tym roku.

Jak poinformowała Konferencja Episkopatu Polski w specjalnym komunikacie, główne uroczystości ku czci Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w 2026 roku odbędą się w sobotę, 2 maja.

Decyzja ta ma charakter jednorazowy i wynika z układu kalendarza liturgicznego. W 2026 roku 3 maja przypada V Niedziela Wielkanocna, która w hierarchii liturgicznej ma pierwszeństwo przed innymi uroczystościami. „Na prośbę Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski, Dykasteria ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów wyraziła zgodę, aby obchody uroczystości Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski, które w tym roku wypadają w V Niedzielę Wielkanocną, zostały przeniesione z dnia 3 maja na dzień 2 maja”

A w naszej parafii - UROCZYSTOŚĆ Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski będziemyprzeżywać w sobotę  02.05.2026 r. rozpoczynając w kościele parafialnym na Metalchemie godzinkami o 7:30 i Mszą św. godzinie 8:00.

O 17: 00 w GROTOWICACH Msza św. niedzielna, po Mszy nabożeństwo majowe.

A jutro 3 maja, jak przystało, tylko wczśniej, o godzinie 9:00 (!!!) SUMA ODPUSTOWA w intencji Parafian.

Tyś wielką chlubą naszego narodu

Błogosławiona jesteś, córko, przez Boga Najwyższego,
spomiędzy wszystkich niewiast na ziemi,
i niech będzie błogosławiony Pan Bóg,
Stwórca nieba i ziemi.

Twoja ufność nie zatrze się aż na wieki
w sercach ludzkich wspominających moc Boga.
Niech Bóg to sprawi,
abyś była wywyższona na wieki.

Jezus jest bramą owiec

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Jezus powiedział:

«Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto nie wchodzi do owczarni przez bramę, ale wdziera się inną drogą, ten jest złodziejem i rozbójnikiem. Kto jednak wchodzi przez bramę, jest pasterzem owiec. Temu otwiera odźwierny, a owce słuchają jego głosu; woła on swoje owce po imieniu i wyprowadza je. A kiedy wszystkie wyprowadzi, staje na ich czele, owce zaś postępują za nim, ponieważ głos jego znają. Natomiast za obcym nie pójdą, lecz będą uciekać od niego, bo nie znają głosu obcych».

Tę przypowieść opowiedział im Jezus, lecz oni nie pojęli znaczenia tego, co im mówił.

Powtórnie więc powiedział do nich Jezus: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Ja jestem bramą owiec. Wszyscy, którzy przyszli przede Mną, są złodziejami i rozbójnikami, a nie posłuchały ich owce. Ja jestem bramą. Jeżeli ktoś wejdzie przeze Mnie, będzie zbawiony – wejdzie i wyjdzie, i znajdzie pastwisko. Złodziej przychodzi tylko po to, aby kraść, zabijać i niszczyć. Ja przyszedłem po to, aby owce miały życie, i miały je w obfitości».

Dokument soborowy o liturgii Sacrosanctum Concilium podkreśla, że liturgia nie jest jedynie czynnością kapłana, ale wspólnym działaniem całego Kościoła. W Rozdziale I kwestia udziału wiernych zajmuje centralne miejsce i jest jednym z najważniejszych tematów całej reformy zapoczątkowanej przez Sobór Watykański II.

CZYNNE, ŚWIADOME I PEŁNE UCZESTNICTWO

Wierni nie są biernymi obserwatorami, lecz rzeczywistymi uczestnikami. Ich udział wynika z samej natury Kościoła jako wspólnoty oraz z chrztu, który daje im udział w kapłaństwie powszechnym. Najważniejsze określenie użyte w konstytucji to „czynne, świadome i pełne uczestnictwo” (łac. actuosa participatio).

Oznacza ono, że wierni:
- rozumieją, co się dokonuje w liturgii,
- angażują się wewnętrznie (duchowo),
- uczestniczą także zewnętrznie (gesty, odpowiedzi, śpiew).

WYMIAR WEWNĘTRZNY (DUCHOWY) UCZESTNICTWA WIENYCH

Uczestnictwo wiernych ma przede wszystkim wymiar wewnętrzny (duchowy)
Najważniejszy jest udział serca i umysłu. Wierni powinni: jednoczyć się z Chrystusem w modlitwie, przeżywać misterium liturgii świadomie i składać siebie w ofierze razem z Chrystusem (szczególnie w Eucharystii). Bez tego wymiaru zewnętrzne działania tracą sens.

WYMIAR ZEWNĘTRZNY (WIDZIALNY) UCZESTNICTWA WIENYCH

Konstytucja zachęca do aktywności, która wyraża się przez: odpowiedzi liturgiczne („Amen”, „I z duchem twoim”), wspólny śpiew, przyjmowanie odpowiednich postaw (stanie, klęczenie), wykonywanie funkcji liturgicznych (np. lektor, kantor). Zewnętrzne znaki pomagają pogłębić przeżycie wewnętrzne.

CZYNNE UCZESTNICTWO JAKO PRAWO I OBOWIĄZEK

Czynne uczestnictwo wiernych jest prawem wiernych – ponieważ należą do Kościoła, ale także obowiązkiem – ponieważ liturgia jest centrum życia, chrześcijańskiego. Dlatego duszpasterze mają obowiązek tak organizować liturgię, aby wierni mogli w niej rzeczywiście uczestniczyć.

ROLA DUSZPASTERZY

Kapłani i biskupi powinni: troszczyć się o właściwe przygotowanie liturgii, wyjaśniać jej znaczenie (katecheza liturgiczna), unikać pośpiechu i niezrozumiałych, obrzędów, dbać o to, by wierni mieli możliwość odpowiedzi i śpiewu

ŚRODKI UŁATWIAJĄCE UDZIAŁ I CEL UCZESTNICTWA

Konstytucja wskazuje konkretne środki: język narodowy – aby wierni lepiej rozumieli teksty, większe wykorzystanie Pisma Świętego, uproszczenie obrzędów, podział funkcji w zgromadzeniu (różne role świeckich). Celem nie jest sama aktywność, lecz głębsze spotkanie z Chrystusem, uświęcenie człowieka oraz budowanie wspólnoty Kościoła.

Podsumowując:

Według Sacrosanctum Concilium udział wiernych w liturgii ma być żywy, świadomy i wspólnotowy. Nie chodzi tylko o „bycie obecnym”, ale o pełne zaangażowanie całej osoby – rozumu, woli i ciała – - w misterium, które Kościół celebruje.

Gabriela Seifert-Knopik
(rozważania oparte na refleksji po spotkaniu katechetycznym. Korzystałam z pomocy AI)

Słowa EWANGELII na niedzielę

W pierwszy dzień tygodnia dwaj uczniowie Jezusa byli w drodze do wsi, zwanej Emaus, oddalonej sześćdziesiąt stadiów od Jeruzalem. Rozmawiali oni z sobą o tym wszystkim, co się wydarzyło. Gdy tak rozmawiali i rozprawiali z sobą, sam Jezus przybliżył się i szedł z nimi. Lecz oczy ich były jakby przesłonięte, tak że Go nie poznali.
On zaś ich zapytał: «Cóż to za rozmowy prowadzicie z sobą w drodze?» Zatrzymali się smutni.
A jeden z nich, imieniem Kleofas, odpowiedział Mu: «Ty jesteś chyba jedynym z przebywających w Jerozolimie, który nie wie, co się tam w tych dniach stało».
Zapytał ich: «Cóż takiego?» Odpowiedzieli Mu: «To, co się stało z Jezusem Nazarejczykiem, który był prorokiem potężnym w czynie i słowie wobec Boga i całego ludu; jak arcykapłani i nasi przywódcy wydali Go na śmierć i ukrzyżowali.
A my spodziewaliśmy się, że On właśnie miał wyzwolić Izraela. Ale po tym wszystkim dziś już trzeci dzień, jak się to stało.
Nadto jeszcze niektóre z naszych kobiet przeraziły nas: były rano u grobu, a nie znalazłszy Jego ciała, wróciły i opowiedziały, że miały widzenie aniołów, którzy zapewniają, iż On żyje.
Poszli niektórzy z naszych do grobu i zastali wszystko tak, jak kobiety opowiadały, ale Jego nie widzieli».
Na to On rzekł do nich: «O nierozumni, jak nieskore są wasze serca do wierzenia we wszystko, co powiedzieli prorocy!
Czyż Mesjasz nie miał tego cierpieć, aby wejść do swej chwały?»
I zaczynając od Mojżesza poprzez wszystkich proroków wykładał im, co we wszystkich Pismach odnosiło się do Niego.
Tak przybliżyli się do wsi, do której zdążali, a On okazywał, jakby miał iść dalej.
Lecz przymusili Go, mówiąc: «Zostań z nami, gdyż ma się ku wieczorowi i dzień się już nachylił». Wszedł więc, aby zostać z nimi.
Gdy zajął z nimi miejsce u stołu, wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał go i dawał im.
Wtedy oczy im się otworzyły i poznali Go, lecz On zniknął im z oczu. I mówili między sobą: «Czy serce nie pałało w nas, kiedy rozmawiał z nami w drodze i Pisma nam wyjaśniał?»
W tej samej godzinie wybrali się i wrócili do Jeruzalem. Tam zastali zebranych Jedenastu i innych z nimi,
którzy im oznajmili: «Pan rzeczywiście zmartwychwstał i ukazał się Szymonowi».
Oni również opowiadali, co ich spotkało w drodze, i jak Go poznali przy łamaniu chleba.

Rozważanie (krótkie)