Ewangelie mówią, że Boże Narodzenie to moment, w którym Bóg przychodzi na świat jako człowiek. Jezus rodzi się nie w pałacu, ale w ubóstwie, pokazując, że Bóg jest blisko każdego człowieka.

Ewangelia według św. Łukasza – Łk (rozdział drugi)

• Jezus rodzi się w Betlejem, w czasie spisu ludności.
• Zostaje położony w żłobie, bo nie było miejsca w gospodzie.
• Pasterze jako pierwsi dowiadują się o narodzinach Zbawiciela.

Ewangelia według św. Mateusza - Mt (rozdziały 1-2)

• Narodzenie Jezusa spełnia zapowiedzi proroków.
• Jezus rodzi się z Maryi Dziewicy.
• Mędrcy ze Wschodu oddają Mu pokłon.
• Jezus jest nazwany Emmanuelem – „Bogiem z nami”.

Ewangelia według św. Jana – J (rozdziały 1-2)

• Jan nie opisuje samej sceny narodzenia.
• Tłumaczy jednak ich sens: „Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas”.

Ewangelia według św. Marka - Mk

• Marek nie opisuje Bożego Narodzenia.
• Pokazuje Jezusa jako prawdziwego człowieka i Syna Bożego.

Przesłanie Ewangelistów:

Łk: Bóg przychodzi do ludzi prostych i ubogich. Każdy jest dla Niego ważny.
Mt: Jezus jest Zbawicielem wszystkich ludzi, nie tylko jednej grupy czy narodu.
J: Bóg stał się człowiekiem, żeby być blisko nas i naszego życia.
Mk: Znaczenie narodzin Jezusa widać w całym Jego życiu, aż do krzyża i zmartwychwstania.

Wnioski dla naszego życia wypływające z tajemnicy Bożego Narodzenia:

1. Bóg jest blisko, a nie daleko. Boże Narodzenie pokazuje, że Bóg nie pozostaje „w niebie”, z dala od naszych problemów. Przychodzi do świata takim, jaki on jest — z jego trudnościami, lękami i codziennością.

2. Każdy człowiek ma ogromną wartość. Skoro Bóg staje się człowiekiem, to znaczy, że życie każdego z nas ma sens i godność, niezależnie od pochodzenia, sukcesów czy porażek.

3. Wielkość nie polega na sile, ale na miłości. Jezus rodzi się w ubóstwie i bez rozgłosu. To uczy, że prawdziwa wielkość nie polega na władzy czy popularności, ale na zdolności do kochania i służby innym.

4. Bóg wybiera prostotę i pokorę. Żłób, pasterze, noc — to znaki, że Bóg działa często w tym, co ciche i niepozorne. Warto doceniać małe gesty dobra, które zmieniają świat.

5. Każdy jest zaproszony do spotkania z Bogiem. Pasterze i Mędrcy są bardzo różni, a jednak wszyscy spotykają Jezusa. To znak, że wiara nie jest tylko dla „wybranych”, ale dla każdego.

6. Bóg wchodzi w nasze życie, takie jakie jest. Nie czeka, aż wszystko będzie idealne. Przychodzi także w nasze trudne relacje, porażki i zagubienia.

7. Boże Narodzenie wzywa do zmiany serca. Skoro Bóg stał się człowiekiem z miłości, to my jesteśmy zaproszeni, by odpowiadać miłością: przebaczać, pomagać, być bardziej wrażliwymi na innych.

8. Wiara to relacja, a nie tylko tradycja. Ewangelie pokazują, że Boże Narodzenie to coś więcej niż zwyczaj czy święta rodzinne — to zaproszenie do osobistej relacji z Bogiem.

9. Cierpienie i trud nie są znakiem opuszczenia przez Boga. Jezus rodzi się w biedzie i niepewności. To daje nadzieję, że nawet w trudnych chwilach Bóg jest obecny.

10. Każde życie ma sens i cel. Narodzenie Jezusa jest początkiem drogi zbawienia. Przypomina, że także nasze życie ma kierunek i znaczenie, nawet jeśli nie zawsze je widzimy.

Gabriela Seifert-Knopik
(Korzystałam z tekstów Ewangelii oraz pomocy AI)

Dzisiaj obchodzimy Trzecią Niedzielę Adwentu

„Gaudete – Radujcie się”

III niedziela Adwentu w Kościele nazywana jest Niedzielą „Gaudete”, czyli niedzielą radości.

Czasem nazywa się ją również „Niedzielą różową” gdyż jest to jeden z dwóch dni w roku, kiedy kapłan sprawuje liturgię w szatach koloru różowego, Księża zakładają drugi raz w roku różowy ornat.

Nazwa tej niedzieli pochodzi od słów antyfony na wejście: „Gaudete in Domino”, czyli „Radujcie się zawsze w Panu”. Teksty liturgii tej niedzieli przepełnione są radością z zapowiadanego przyjścia Chrystusa i z odkupienia, jakie przynosi.

A dlaczego różowy ornat?

W liturgii adwentowej obowiązuje fioletowy kolor szat liturgicznych. Jako barwa powstała ze zmieszania błękitu i czerwieni, które odpowiednio wyrażają to co duchowe i to co cielesne, fiolet oznacza walkę między duchem a ciałem. Zarazem połączenie błękitu i czerwieni symbolizuje dokonane przez Wcielenie Chrystusa zjednoczenie tego co boskie i tego co ludzkie.

Wyjątkiem jest III niedziela Adwentu. Obowiązuje wtedy różowy kolor szat liturgicznych, który wyraża przewagę światła, a tym samym bliskość Bożego Narodzenia.

Tradycja świętowania Niedzieli „Gaudete” wyrosła w czasach, gdy Adwent miał typowo postny charakter. Wtedy akcentowano w ten sposób przerwę w poście, był to jedyny radosny akcent Adwentu. Teraz, gdy Adwent obchodzony jest jako czas radosnego oczekiwania stanowi ona bardziej kulminacyjny punkt tego okresu, trafnie wyrażając jego prawdziwą tożsamość.

Adwent jest wyjątkowym czasem dla chrześcijan. Słowo adwent pochodzi z języka łacińskiego „adventus”, które oznacza przyjście. Dla starożytnych rzymian słowo to, oznaczało oficjalny przyjazd cezara. Dla chrześcijan to radosny czas przygotowania na przyjście Pana. Dlatego też Adwent jest nie tyle czasem pokuty, ile raczej czasem pobożnego i radosnego oczekiwania.

A co niedzielna Ewangelia nam podpowiada:

Tymczasem Jan, skoro usłyszał w więzieniu o czynach Chrystusa, posłał swoich uczniów z zapytaniem: «Czy Ty jesteś Tym, który ma przyjść, czy też innego mamy oczekiwać?» Jezus im odpowiedział: «Idźcie i oznajmijcie Janowi to, co słyszycie i na co patrzycie: niewidomi wzrok odzyskują, chromi chodzą, trędowaci doznają oczyszczenia, głusi słyszą, umarli zmartwychwstają, ubogim głosi się Ewangelię. A błogosławiony jest ten, kto we Mnie nie zwątpi». Gdy oni odchodzili, Jezus zaczął mówić do tłumów o Janie: «Coście wyszli oglądać na pustyni? Trzcinę kołyszącą się na wietrze? Ale coście wyszli zobaczyć? Człowieka w miękkie szaty ubranego? Oto w domach królewskich są ci, którzy miękkie szaty noszą. Po coście więc wyszli? Proroka zobaczyć? Tak, powiadam wam, nawet więcej niż proroka. On jest tym, o którym napisano: Oto Ja posyłam mego wysłańca przed Tobą, aby Ci przygotował drogę. Zaprawdę, powiadam wam: Między narodzonymi z niewiast nie powstał większy od Jana Chrzciciela. Lecz najmniejszy w królestwie niebieskim większy jest niż on.

Krótkie rozważanie

Dzisiaj Chrystus chwali Jana Chrzciciela, który udał się na pustynię, gdzie odbywał pokutę i modlił się.

Potem Jan wzywał Żydów do nawrócenia i głosił, że nadszedł już Mesjasz-Zbawiciel.

Jezus wyraża się także z uznaniem o jego wierności i wytrwałości: «Coście wyszli oglądać na pustyni? Trzcinę kołyszącą się na wietrze?».

– Niektórzy ludzie zachowują się jak trzciny, które rosną przy drogach: kołyszą się to w jedną, to w drugą stronę, tak jak wieje wiatr.

Czy nie jesteś przypadkiem jednym z nich?

Pamiętaj: Chrystus zawsze jest w modzie!

 Przy opracowaniu wykorzystano materiały ze strony: https://family.evangeli.net i https://pielgrzym.pelplin.pl

Połowa Adwentu już za nami.

Od 17 grudnia w liturgii Kościoła czytania skierowane są na bezpośrednie przygotowanie do Świąt Bożego Narodzenia. Co to znaczy?

To kolejne urodziny Jezusa z Nazaretu, który przyszedł na ten świat w konkretnym czasie i historii jako prawdziwy Człowiek, z rodowodem (zob. Mt 1), w konkretnej Rodzinie Maryi i Józefa z Nazaretu. Pan Jezus jest Bogiem, ale Bogiem Wcielonym, przyjął ciało, stał się człowiekiem. To typowa prawda wiary, obecna w religii chrześcijańskiej. „Przed wiekami z Ojca zrodzony jako Bóg, w ostatnich zaś czasach dla nas i dla naszego zbawienia narodził się jako człowiek z Maryi Dziewicy, Bożej Rodzicielki”.* "W innych religiach nie poznano tej „pełni” prawdy o Bogu: Bóstwu na sposób ciała.

Deklaracja Dominus Jezus (rozdział II. Wcielony Logos i Duch Święty w dziele zbawienia) przeciwstawia się tezom jakoby Jezus był jednym z wielu objawień się Boga ludzkości. Jezus jest jedynym i ostatecznym Wcielonym Słowem Boga (czyli Logosu). Plan zbawienia dokonał się przez Kościół a nie poza nim. Jezus Chrystus, Syn Boży jest jedynym i niepodzielnym Wcielonym Słowem Boga. Zbawcze odkupienie dokonuje się przez tę jedyną Osobę. Nie ma boskich „Akcji” i „duchowych” działań niezależnych od Chrystusa. Nie ma „różnych dróg zbawienia”. Zbawienie pochodzi jedynie poprzez Chrystusa, choć łaska i działania Ducha Świętego mogą dotykać także tych, którzy formalnie nie należą do Kościoła, ale zawsze w związku z Chrystusem, źródłem zbawienia.

Rozdział II Deklaracji uzasadnia wezwanie członków Kościoła do dawania misyjnego świadectwa, do głoszenia Ewangelii (każdy ochrzczony na miarę swojego powołania), bo według tego dokumentu tylko w Chrystusie i przez Chrystusa przychodzi zbawienie. W Chrystusie Bóg zamieszkał w ludzkiej naturze – w Nim „mieszka cała pełnia: Bóstwo na sposób ciała” (por. Kol 2,9) – i każda ludzka osoba może przez Niego czerpać życie od Boga.

Reasumując:

1. Jezus Chrystus jest jedynym i ostatecznym Wcielonym Słowem Boga. Nie ma innych „wcieleń” Boga poza Nim. Tylko On jest Synem Bożym i przez Niego Bóg w pełni objawił ludzkości swoją miłość.

2. Zbawienie dokonuje się wyłącznie przez Niego i to w jedności z Duchem Świętym. W Bożym planie wszystkie drogi zbawienia prowadzą przez Chrystusa: „przed założeniem świata” zostaliśmy w Nim wybrani do świętości, a „wszystko… Bóg pojednał” przez Jego śmierć i zmartwychwstanie (Ef 1,4; Kol 1,20). Duch Święty towarzyszył Chrystusowi od samego początku – był obecny w Jego narodzeniu, chrzcie i wypełniał posłannictwo Zbawiciela (por. Łk 1,35; Dz 2,32-33).

3. Wszelkie zbawcze działanie Boga ma swoje źródło w Chrystusie, nawet jeśli łaska działa także poza granicami Kościoła. Duch Święty działa wszędzie – „sieje ziarna Słowa” w sercach ludzi różnych kultur i religii, przygotowując ich do spotkania z Chrystusem. Duch Święty udziela wszystkim ludziom dobrej woli „możliwości dojścia w sposób Bogu wiadomy do uczestnictwa w tej paschalnej tajemnicy”.

4. Deklaracja broni zatem wyjątkowej i jedynej roli Chrystusa w historii zbawienia i odrzuca religijny pluralizm, który stawiałby inne religie na równi z chrześcijaństwem w kwestii zbawienia. Wartości duchowe innych religii kierują nas ku Chrystusowi, nie obok Niego.

Refleksja: Kiedy robię dekorację świąteczną dobrze by było pokazać w niej wyraźnie Tego, który jest główną Postacią, „Jubilatem” świąt Bożego Narodzenia (np. żłobek z Dzieciątkiem, szopka z świętą Rodziną) a nie tylko „świecidełka”, które tworzą tzw. „magię świąt” i niekiedy trudno wywnioskować czyje Urodziny obchodzimy tak naprawdę.

Jednak i te ostatnie mogą niejedną osobę skłonić do refleksji: z jakiej to okazji tak hucznie świętujemy?

Gabriela Seifert-Knopik

Tekstem podstawowym, z którego czerpałam treść i inspirację jest Deklaracja Dominus Jezus, rozdz.II. Wcielony Logos i Duch Święty w dziele zbawienia, n. 10-13 oraz opracowania na jej temat.

Jan Chrzciciel wzywa faryzeuszów do nawrócenia

W owym czasie wystąpił Jan Chrzciciel i głosił na Pustyni Judzkiej te słowa: «Nawróćcie się, bo bliskie jest królestwo niebieskie». Do niego to odnosi się słowo proroka Izajasza, gdy mówi: Głos wołającego na pustyni: Przygotujcie drogę Panu,
Dla Niego prostujcie ścieżki! Sam zaś Jan nosił odzienie z sierści wielbłądziej i pas skórzany około bioder, a jego pokarmem była szarańcza i miód leśny. Wówczas ciągnęły do niego Jerozolima oraz cała Judea i cała okolica nad Jordanem. Przyjmowano od niego chrzest w rzece Jordan, wyznając przy tym swe grzechy.

A gdy widział, że przychodzi do chrztu wielu spośród faryzeuszów i saduceuszów, mówił im: «Plemię żmijowe, kto wam pokazał, jak uciec przed nadchodzącym gniewem? Wydajcie więc godny owoc nawrócenia, a nie myślcie, że możecie sobie mówić: "Abrahama mamy za ojca", bo powiadam wam, że z tych kamieni może Bóg wzbudzić dzieci Abrahamowi. Już siekiera do korzenia drzew jest przyłożona. Każde więc drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, będzie wycięte i w ogień wrzucone. Ja was chrzczę wodą dla nawrócenia; lecz Ten, który idzie za mną, mocniejszy jest ode mnie; ja nie jestem godzien nosić Mu sandałów. On was chrzcić będzie Duchem Świętym i ogniem. Ma On wiejadło w ręku i oczyści swój omłot: pszenicę zbierze do spichlerza, a plewy spali w ogniu nieugaszonym».

Krótkie rozważanie

Dziś przedstawiamy Ci Jana Chrzciciela. Urodził się pół roku przed Jezusem. Był prorokiem, to znaczy osobą, ktora pokazuje nam drogę, którą powinniśmy podążać. Był ostatnim z proroków Starego Testamentu i miał zaszczyt ogłosić i przedstawić ludziom Jezusa Chrystusa: «Ten, który przychodzi po mnie (...) On chrzcić Was będzie Duchem Świętym i ogniem».

«Nawróćcie się, bo bliskie jest królestwo niebieskie»: Musimy przygotować się do Świąt Bożego Narodzenia!

Przy opracowaniu wykorzystano materiały ze strony https://family.evangeli.net/pl/dzien/2025-12-07