Za nami pierwszy dzień świętowania. Obecnie Mamy bardzo trudną sytuację w Polsce. Pandemia zbiera śmiertelne żniwo. Wiele osób w ciężkim stanie przebywa w szpitalu. Osoby te każdego dnia walczą o życie. Czasami nie mają siły trzymać telefonu, aby porozmawiać z bliskimi, pożegnać się z nimi przed śmiercią. Wykorzystajmy ten świąteczny czas, zadzwońmy do rodziny i powiedzmy najbliższym, że są dla nas naprawdę ważni. I nie chodzi tylko o słowa wypowiedziane przy stole świątecznym, ale także o te, wypowiedziane przez telefon czy za pomocą internetu
Gdy coś toczy się nie po naszej myśli, czujemy, że nasze plany zostają pokrzyżowane. A jednak tylko w życiu Świętej Rodziny te słowa wypełniły się w sposób dosłowny. Kiedy patrzymy na nich, mamy szansę zmienić też moje spojrzenie: na krzyż oraz wszystko co u-krzyżowane i po-krzyżowane.
Ich wspólne życie to przecież od początku pasmo niespodzianek. A jednak ani razu nie powiedzieli: "A myśmy się spodziewali…" (Łk 24,21). Gdy czytamy o ich historii, wiemy, w jaki sposób się potoczy. Czasem może nam się wydawać, że oni również to wiedzieli albo, że posiadali ponadludzką zdolność do przyjmowania tego, co trudne.
Wydaje mi się jednak, że mierzyli się z tym samym, z czym i my mierzymy się na co dzień - z niepewnością oraz łączącymi się z nią obawami. Z niespodziankami, które nie zawsze przynoszą radość i sprawiają, że trzeba zostawiać swoje oczekiwania, plany, a nawet marzenia.
A jednak w tym trudnym równaniu, w którym po jednej stronie sumują się przeszkody i niepewność, oni potrafili po drugiej stronie nakreślić słowo "ufność". Miejsce, w którym ich plany były pokrzyżowane stawało się przestrzenią do odkrywania Bożego prowadzenia, Jego troski i miłości.
Wizja małżeństwa idealnego zakłada czasem, że mąż i żona są nierozłączni - bo przecież miłość ma jednoczyć. Każdy jednak, kto związał się z drugim człowiekiem, wie, że bycie razem nie oznacza dobrania się jak dwie idealnie pasujące do siebie połówki. Każdy z nas ma swoją historię życiową z pięknem jej wspomnień i ciężkim bagażem zranień. Każdy nosi w sercu swoje marzenia, tęsknoty, pytania i wątpliwości. Każdy ma swoją małą samotność.
Czy z Maryją i Józefem nie było podobnie?
Każde z nich przeżyło swoje spotkanie z Tajemnicą: Maria w czasie zwiastowania, jej mąż - we śnie. Każde musiało zmierzyć się z tym, co nosiło w sercu i dać Bogu swoją własną odpowiedź. Dopiero później możemy mówić o tym, co jest ich wspólnym "TAK" wobec Boga - gdy pozwalają, by On ich prowadził drogami z Nazaretu do Betlejem, do Egiptu, do Jerozolimy. Drogami wiodącymi przez codzienność.
Żyjemy w czasach, w których o komunikacji w małżeństwie i rodzinie powiedziano już chyba wszystko. Pomyślmy dzisiaj o Bogu, który stał się człowiekiem. O Bogu, który oddał wszystko - "ogołocił samego siebie" i wszystkim się z nami dzieli.
Tak samo jest z Jego Rodziną i to jest właśnie najpiękniejsze: w tej Rodzinie jest też miejsce dla nas. Bóg zawsze zaprasza do relacji, do bycia razem, bycia blisko. Nie stawia przy tym żadnych warunków, nie urządza egzaminów wstępnych i nie pyta o to, czy na pewno się nadajemy. Po prostu - przygarnia.
W miłości, jaka wypełniała Świętą Rodzinę, jest szansa na przyjęcie Jego zaproszenia do tego, by pozwolić się kochać. Tam jest miejsce dla każdego z nas. I czasem zamiast mądrych słów, długich rozważań i prób zrozumienia Tajemnicy, warto po prostu na nich popatrzeć. Dostrzec spokój w oczach Józefa, pełne miłości spojrzenie Maryi i szeroko otwarte ręce Jezusa.
Wykorzystano materiały autorstwa Majki Moller opublikowane na stronie deon.pl
Zdjęcie przedstawia Figurki wykonane z drewna klonowego wyrzeźbione we Włoszech, przez rzemieślników z Val Gardena, które od dwóch miesięcy przebywają z nami.