Człowiek nie może własnymi siłami odpowiedzieć w sposób pełny na miłość Bożą. Powinien mieć nadzieję, że Bóg uzdolni go do odwzajemnienia Mu miłości i do działania zgodnie z przykazaniami miłości (2090). Grzechami przeciw nadziei są rozpacz i zuchwała ufność.
Rozpacz
(2091) Wskutek rozpaczy człowiek przestaje oczekiwać od Boga osobistego zbawienia, pomocy do jego osiągnięcia lub przebaczenia grzechów. Sprzeciwia się dobroci Boga i Jego sprawiedliwości – gdyż Bóg jest wierny swoim obietnicom – oraz Jego miłosierdziu.
Zuchwała ufność
(2092) Istnieją dwa rodzaje zuchwałej ufności. Albo człowiek przecenia swoje zdolności (mając nadzieję na zbawienie bez pomocy z wysoka), albo też zbytnio ufa wszechmocy czy miłosierdziu Bożemu (mając nadzieję na otrzymanie przebaczenia bez nawrócenia oraz chwały bez zasługi).
Wnioski
- Grzechy przeciw nadziei są tzw. grzechami przeciwko Duchowi Świętemu, które nie mogą być odpuszczone (zob. Mt 12,31). To bardzo mocne słowa Jezusa. Miłosierdzie Boże nie zna granic, lecz ten, kto świadomie odmawia przyjęcia ze skruchą miłosierdzia Bożego, odrzuca przebaczenie swoich grzechów i zbawienie ofiarowane przez Ducha Świętego. Taka zatwardziałość może prowadzić do ostatecznego braku skruchy i do wiecznego potępienia (KKK 1864)
- Grzech rozpaczy wiąże się z brakiem oczekiwania na Boże miłosierdzie, Jego łaskę i chęcią radzenia sobie samemu. Wiemy zaś, że „ łaska Boska jest do zbawienia koniecznie potrzebna” (zob. szósta tzw. Prawda Wiary). Przykładem rozpaczy jest grzech Judasza, który zamiast zwrócić się do Jezusa i prosić o przebaczenie, odebrał sobie życie.
- Zuchwała ufność wiąże się z nadużywaniem miłosierdzia Bożego i Jego wszechmocy, np. z brakiem chęci nawrócenia i świadomym odkładaniem go aż do śmierci, z pozwalaniem sobie na grzeszenie, według myślenia: „Pan Bóg jest miłosierny, pójdę do spowiedzi to mi wybaczy”. Zuchwała ufność w Bożą wszechmoc może być „kuszeniem” Pana Boga, aby wszystkiego dokonał za mnie, a ja już niczego nie muszę robić.
PAMIETAM:
PAN BÓG PRAGNIE, ABYŚMY MU UFALI, POKŁADALI W NIM NADZIEJĘ, ŻE WYSTARCZY NAM JEGO ŁASKI. ALE TEŻ PRAGNIE NASZEGO ZAANGAŻOWANIA, ODPOWIEDZI NA JEGO NATCHNIENIA I ZNAKI CZASU.
Na podstawie KKK 2090-2092 i 1864 opracowała: Gabriela Seifert-Knopik
