Bóg stworzył ziemię i jej dobra dla wszystkich ludzi.
1. Podział dóbr ziemskich
Na początku Bóg powierzył ziemię i jej bogactwa wspólnemu zarządzaniu ludzkości, by miała o nią staranie, panowała nad nią przez swoją pracę i korzystała z jej owoców (Księga Rodzaju 1,26-29). Dobra stworzone są przeznaczone dla całego rodzaju ludzkiego. Ziemia jednak jest rozdzielona między ludzi, by zapewnić bezpieczeństwo ich życiu, narażonemu na niedostatek i zagrożonemu przez przemoc. Posiadanie dóbr jest uprawnione, by zagwarantować wolność i godność osób oraz pomóc każdemu w zaspokojeniu jego podstawowych potrzeb, a także potrzeb tych, za których ponosi on odpowiedzialność. Powinno ono pozwolić na urzeczywistnienie naturalnej solidarności między ludźmi.
2. Budowanie sprawiedliwego świata
Siódme przykazanie nie tylko zabrania zabierania czegoś drugiemu, lecz domaga się sprawiedliwego administrowania i podziału dóbr ziemskich, reguluje kwestię własności prywatnej i podział dochodów z ludzkiej pracy. To przykazanie stanowi również oskarżenie przeciw niesprawiedliwemu podziałowi surowców. Siódme przykazanie z jednej strony zabrania niesprawiedliwego przywłaszczania sobie cudzej własno¬ści ale również wychodzi naprzeciw ludzkiemu dążeniu do zbudowania świata społecznie sprawiedliwego, równych szans i rozwoju dla wszystkich. Siódme przykazanie mówi, że wierząc, jesteśmy zobowiązani do ochrony stworzenia i utrzymania jego zasobów naturalnych.
3. Względne prawo własności prywatnej
Święty Paweł pisze: „Któż będzie cię wyróżniał? Cóż masz, czego byś nie otrzymał? A jeśliś otrzymał, to czemu się chełpisz, tak jakbyś nie otrzymał” (1 Kor 4,7).
Nie istnieje absolutne, lecz względne prawo własności prywatnej, gdyż Bóg stworzył ziemię i jej dobra dla wszystkich ludzi. Zanim elementy stworzonej rzeczywistości zaczną należeć do poszczególnych ludzi, bo ci je legalnie wypracowali, odziedziczyli lub zostali nimi obdarzeni, właściciele muszą sobie uświadomić, że nie ma własności bez spo¬łecznej odpowiedzialności. Równocześnie Kościół sprzeciwia się tym, którzy z powszechnego przeznaczenia dóbr wysuwają wniosek, że nie może istnieć własność prywatna, wszystko musi należeć do wszystkich względnie do państwa. Prywatny właściciel w imieniu Stwórcy zarządza dobrem, troszczy się o nie, pomnaża je i rozdziela jego owoce innym tak, żeby każdy otrzymał to, co jego. „Własność prywatna nie daje nikomu takiego prawa, które byłoby najwyższe i nie podlegałoby żadnym ograniczeniom” (Paweł VI, Populorum progressio, 23). „Mieć i nic nie dawać to w pewnych przypadkach gorzej niż ukraść”. Maria von Ebner-Eschenbach).
Na podstawie Katechizmu Kościoła katolickiego dla młodych youcat 426-427 i KKK 20402 - opracowała Gabriela Seifert-Knopik
