Siódme przykazanie cz. 2: Przywłaszczenie sobie cudzego dobra
1. Kradzież, niesprawiedliwe wstrzymywanie zapłaty wynagrodzeń, zabranie rzeczy znalezionych i inne oszustwa
Kradzież to sprzeczne z prawem przywłaszczenie sobie cudzego dobra. Przywłaszczenie sobie cudzego dobra jest wystąpieniem przeciw siódmemu przykazaniu także wówczas, kiedy dany czyn nie jest zabroniony przez prawo państwowe. To, co jest niesprawiedliwością przed Bogiem, jest niesprawiedliwością. Siódme przykazanie odnosi się nie tylko do kradzieży, lecz również do niesprawiedliwego wstrzymywania wypłaty wynagrodzeń, do zaboru rzeczy znalezionych, które można zwrócić, i do innych oszustw. Siódme przykazanie swoim oskarżeniem obejmuje:
- pracodawców zatrudniających pracowników na warunkach uwłaczających ludzkiej godności;
- pracodawców nie przestrzegających zawartych umów;
- roztrwanianie uzyskanych dochodów bez brania pod uwagę zobowią¬zań społecznych;
- sztuczne zawyżanie lub zaniżanie cen;
- narażanie na szwank miejsca pracy powierzonych współ¬pracowników;
- łapówkarstwo i korupcję;
- namawianie podwładnych do wykonywania nielegalnych czynności;
- złe wykonywanie pracy lub domaganie się nieodpowiednich honorariów;
- szastanie własnością społeczną i niedbałe administrowanie;
- fałszowanie pieniędzy, rachunków i bilansów czy uchylanie się od płacenia podatków.
Obietnice powinny być dotrzymywane i umowy ściśle przestrzegane.
2. Przywłaszczenie sobie własności intelektualnej
Przywłaszczenie sobie własności intelektualnej jest także kradzieżą. Nie tylko plagiat (z łac. plagium 'porwanie', czyli niedozwolone i potajemne przejęcie cudzej własności intelektualnej, którą wydaje się następnie jako własne osiągnięcie intelektualne) jest kradzieżą. Kradzież własności intelektualnej zaczyna się od odpisywania w szkole, nielegalnego ściągania danych z Internetu, sporządzania niedozwolonych kopii względnie przerzucania skradzionych kopii na inne nośniki, a kończy się na handlowaniu skradzionymi koncepcjami i ideami. Każde przejęcie cudzej własności intelektualnej wymaga pozwolenia i uiszczenia odpowiedniej opłaty względnie wymienienia udziału intelektualnego inicjatora w nowo powstałym dziele.
3. Sprawiedliwość wymienna, czyli „nikomu nie bądźcie nic dłużni poza wzajemną miłością” (Rz 13,8).
Sprawiedliwość wymienna określa, że gdy jedna osoba ma prawo do jakiegoś dobra, druga powinna dać coś w zamian. Sprawiedliwość społeczna wymaga, by prawa własności były zachowane, długi zapłacone, dobrowolnie podjęte zobowiązania dotrzymane, wyrzą¬dzone szkody zrekompensowane, a skradzione dobro zwrócone. Na mocy sprawiedliwości wymiennej naprawienie popełnionej niesprawiedliwości wymaga zwrotu skradzionego dobra jego właścicielowi. Jezus pochwala Zacheusza za jego postanowienie: "Jeśli kogo w czym skrzywdziłem, zwracam poczwórnie" (Łk 19, 8). Ci, którzy w sposób bezpośredni lub pośredni zawładnęli rzeczą drugiego człowieka, są zobowiązani do jej zwrotu lub, jeśli ta rzecz zaginęła, oddania równowartości w naturze bądź w gotówce, a także owoców i korzyści, które mógłby z niej uzyskać w sposób uprawniony jej właściciel. Do zwrotu są również zobowiązani, odpowiednio do odpowiedzialności i zysku, wszyscy ci, którzy w jakikolwiek sposób uczestniczyli w kradzieży bądź z niej korzystali, wiedząc o niej, na przykład ci, którzy ją nakazali, w niej pomagali lub ją ukrywali.
Sprawiedliwości wymiennej domaga się również obchodzenie z własnością, która należy do wszystkich. Dlatego też wandalizm i umyślne niszczenie przedmiotów w przestrzeni publicznej i dobra wspólnego są formami kradzieży i muszą być zrekompensowane.
Na podstawie Katechizmu Kościoła katolickiego dla młodych YOUCAT 428-430.433 i KKK 2410.2412 - opracowała Gabriela Seifert-Knopik
A teraz zagadka:
Czy Ktoś wie gdzie się podziały nasze parafialne zielone książeczki do nabożeństwa?
