Liturgia eucharystyczna to ta część Mszy Świętej, którą celebrans odprawia przy ołtarzu po przejściu z ambony. Ołtarz eucharystyczny przypomina wydarzenia z Ostatniej Wieczerzy, kiedy to Jezus wziął chleb oraz wino i złożył Bogu Ojcu dziękczynienie. Następnie błogosławił i łamał chleb, podał go swoim uczniom mówiąc: „To czyńcie na moją pamiątkę” (Łk 22,19). W ten sposób Jezus ustanowił Najświętszy Sakrament, by pozostać z nami, jak sam obiecał (zob. Mt 28,20). To w bardzo wielkim skrócie..
We wczesnych wiekach Kościoła obrzęd ten był prosty i stanowił część posiłku. Kiedy pierwsi chrześcijanie zbierali się, aby składać ofiarę Bogu, przynosili ze sobą jedzenie i inne dobra materialne, aby podzielić się nimi z tymi, którzy mieli mniej od nich. W dzisiejszych czasach utrzymujemy nasz kościół przez zbiórkę pieniężną. Naszą ofiarę składamy na potrzeby biednych i Kościoła.
W wielu parafiach koszyk z zebranymi ofiarami przynosi się przed ołtarz wraz z chlebem i winem. Na niektórych mszach świętych przedstawiciele zgromadzonych przynoszą te dary procesjonalnie do ołtarza. Kapłan ofiarowuje Bogu chleb i wino, do którego dodaje nieco wody. Akt ten oznacza udział człowieka w bóstwie oraz udział bóstwa w człowieczeństwie. Kiedy celebrans ofiarowuje chleb i wino Bogu wypowiada błogosławieństwa. W tym czasie śpiewamy pieśń lub (jeżeli tekst jest recytowany) odpowiadamy na modlitwę kapłana, który pod¬nosi patenę z chlebem i mówi:
K.: Błogosławiony jesteś, Panie Boże wszechświata, bo dzięki Twojej hojności otrzymaliśmy chleb, który jest owocem ziemi i pracy rąk ludzkich; Tobie go przynosimy, aby stał się dla nas chlebem życia.
W.: Błogosławiony jesteś, Boże, teraz i na wieki.
Nad kielichem z winem kapłan modli się słowami:
K.: Błogosławiony jesteś, Panie Boże wszechświata, bo dzięki Twojej hojności otrzymaliśmy wino, które jest owocem winnego krzewu i pracy rąk ludzkich; Tobie je przynosimy, aby stało się dla nas napojem duchowym.
W.: Błogosławiony jesteś, Boże, teraz i na wieki.
Następnie kapłan pochylony mówi cicho:
K.: Przyjmij nas, Panie, stojących przed Tobą w duchu pokory i z sercem skruszonym; niech nasza Ofiara tak się dzisiaj dokona przed Tobą, Panie Boże, aby się Tobie podobała.
Kapłan stojąc z boku ołtarza, obmywa ręce mówiąc cicho:
K.: Obmyj mnie Panie z mojej winy i oczyść mnie z grzechu mojego.
Następnie zwrócony do ludu zachęca do wspólnej modlitwy nad darami:
K.: Módlcie się, aby moją i waszą Ofiarę przyjął Bóg, Ojciec Wszechmogący.
W.: Niech Pan przyjmie Ofiarę z rąk twoich na cześć i chwałę swojego imienia, a także na pożytek nasz i całego Kościoła świętego.
Następnie kapłan z rozłożonymi rękami odmawia modlitwę nad darami, na którą lud odpowiada:
W.: Amen.
W czasie składania darów warto zastanowić się, jakie dary chcę ofiarować Panu Bogu. Oprócz darów materialnych dla dobra wspólnoty Kościoła chcę też złożyć w ofierze moje zdolności, pracę, starania czy bliskie mi osoby. Wierzę, że skoro chleb i wino zostaną przemienione (kapłan prosi: aby chleb „stał się dla nas chlebem życia” oraz: aby wino „stało się dla nas napojem duchowym”), to Pan przemieni również moje dary i mnie samego. A odpowiadając na zaproszenie do modlitwy: „niech nasza Ofiara tak się dzisiaj doko¬na przed Tobą, Panie Boże, aby się Tobie podobała” włączam się całym sercem do błagania o obmycie z win („Obmyj mnie Panie z mojej winy i oczyść mnie z grzechu mojego”), bym był(a) godzien stanąć przed Panem. Moje: „Amen” zamyka złożenie darów.
Gabriela Seifert-Knopik
(W swoich rozważaniach posłużyłam się również tekstem książki: Charlene Altemose pt. „Co powinieneś wiedzieć o Mszy świętej?” oraz tekstem z liturgii eucharystycznej)