Zbliża się uroczystość Wszystkich Świętych. Nasze oczy kierujemy tam, gdzie oni przebywają – ku niebu, szczęśliwości wiecznej. Co możemy powiedzieć o niebie? Czy coś o nim wiemy pewnego? Rzeczywistość życia po śmierci pobudza często naszą wyobraźnię. Wielu świętych miało objawienie nieba. Ale również w słowie Bożym, czyli Bożym objawieniu, mamy wiele tekstów, które wprost traktują o tej rzeczywistości.
Zobaczmy co mówi nam Biblia i katechizm na ten temat w Piśmie Świętym:
1. Jest mowa o tym, że Pan Bóg ma dla nas miejsce w niebie, że tam jest wiele mieszkań i że Pan Jezus przygotowuje tam dla nas miejsce! „Niech się nie trwoży serce wasze. Wierzycie w Boga? I we Mnie wierzcie! W domu Ojca mego jest mieszkań wiele. Gdyby tak nie było, to bym wam powiedział. Idę przecież przygotować wam miejsce. A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę powtórnie
i zabiorę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem” (J 14, 1-3).
2. Niebo, czyli życie wieczne, to poznanie Boga Ojca i Jego Syna w całej pełni „A to jest życie wieczne: aby znali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga, oraz Tego, którego posłałeś, Jezusa Chrystusa”(J 17,3)
3. W niebie nie będzie śmierci, smutku, trudu, cierpienia, ale szczęśliwe przebywanie z Bogiem -Miłością. „Oto przybytek Boga z ludźmi: i zamieszka wraz z nimi, i będą oni Jego ludem, a On będzie "BOGIEM Z NIMI". I otrze z ich oczu wszelką łzę, a śmierci już odtąd nie będzie. Ani żałoby, ni krzyku, ni trudu już[odtąd] nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły”.(Ap 21,3-4)
Katechizm Kościoła Katolickiego określa niebo jako:
1. Doskonałe życie z Bogiem, Dziewicą Maryją, aniołami i wszystkimi świętymi.
2. Stan doskonałego oczyszczenia
3. Wieczne szczęście i chwała ze względu na „byciu dopuszczonym do widzenia Boga”.
4. Aktywne życie (a nie stan statyczny) w nieustannym wzrastaniu i poznawaniu Boga.
5. Tożsamość w Chrystusie - w zjednoczeniu z Chrystusem zachowamy swoją prawdziwą tożsamość,
w Nim ją odnajdziemy.
6. Pełnia Królestwa Bożego, gdzie sprawiedliwi, uwielbieni w ciele i duszy, będą królować
z Chrystusem na zawsze.
„Ci, którzy umierają w łasce i przyjaźni z Bogiem oraz są doskonale oczyszczeni, żyją na zawsze z Chrystusem. Są na zawsze podobni do Boga, ponieważ widzą Go «takim, jakim jest» (1 J 3,2), twarzą
w twarz (…). To doskonałe życie z Trójcą Świętą, ta komunia życia i miłości z Nią, z Dziewicą Maryją, aniołami i wszystkimi świętymi, jest nazywane «niebem»”. (KKK 1023–1024, zob. też 1027)
Reasumując:
- Niebo to siedziba Boga, aniołów i świętych.
- Jesteśmy do niego dopuszczeni dzięki łasce uświęcającej i przyjaźni z Bogiem.
- W niebie będziemy mieć pełne poznanie każdej z Osób Trójcy Świętej i będziemy zjednoczeni z Bogiem-Miłością.
- Osiągniemy stan wiecznego szczęścia i odnajdziemy swoją prawdziwą tożsamość w Jezusie Chrystusie. Będziemy cieszyć się Bogiem i z Bogiem.
A poza tym możemy spodziewać się jeszcze czegoś więcej, gdyż:
„Ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć, jak wielkie rzeczy przygotował Bóg tym, którzy Go miłują” (1 Kor 2, 9)
Czy warto zatem troszczyć się o życie w stanie łaski i o rozwijanie przyjaźni z Bogiem?
Czy warto mieć nadzieję na spotkanie z Nim i na poznanie Go w pełni?
Czy warto poznawać Matkę Bożą oraz świętych i wzywać ich wstawiennictwa?
Odpowiedź jest prosta: „Cieszcie się i radujcie, albowiem wasza nagroda wielka jest w niebie”(Mt 5,12)
Gabriela Seifert-Knopik