Początek listopada w liturgii Kościoła i roku kalendarzowym jest poświęcony zmarłym, potem kierujemy spojrzenie na naszą ojczyznę, wreszcie na przygotowanie się do uroczystości Chrystusa Króla i na Jego powtórne przyjście, na rzeczy ostateczne, które czekają każdego człowieka po śmierci i na Sądzie Ostatecznym.

Także aura jesienna, opadające liście, zapadanie przyrody powoli w sen zimowy skłaniają nasze myśli ku przemijaniu. Wiemy, że nasze życie ziemskie ma ograniczony termin ważności. Potem czeka nas przejście na Tamten świąt. Wierzymy, że nasze życie co prawda „zmienia się, ale się nie kończy” (z prefacji o zmarłych). Dusza ma swój początek, ale nie ma końca. Mówimy, iż dusza ludzka jest NIEŚMIERTELNA. A i ciało też „odzyskamy” po zmartwychwstaniu ciał. „Wierzę w ciała zmartwychwstanie… w życie wieczne” – wyznajemy w Credo.

Tymczasem wszystko przemija, jest „marnością nad marnościami” – jak pisze Kohelet, biblijny mędrzec. Marność to niekoniecznie coś złego, raczej ulotnego, przemijającego. „Niebo i ziemia przeminą”, mówi Pan Jezus (Mt 24,35). „Nic bowiem nie przynieśliśmy na ten świat; nic też nie możemy z niego wynieść” – 1 Tm 6,7. „Nagi wyszedłem z łona matki i nagi tam wrócę” - Księga Hioba 1, 21. Trochę smutno? Zapewne. Ale może i wyzwalająco. Skończą się także cierpienia, trudy, zmagania. Spotkamy wreszcie Tego, z którym teraz jesteśmy w relacji niejako za zasłoną.

„Nie tu ojczyzna, ani tu nikomu; dano na świecie wieczystego domu” – śpiewamy w pieśni pogrzebowej. Inna piękna pieśń pogrzebowa nosi w sobie treść o powrocie do Domu utrudzonego pielgrzyma: „Do Domu wracam jak strudzony pielgrzym, a Ty z miłością przyjmij mnie z powrotem”. Nasza ojczyzna tak naprawdę jest w niebie. Kochamy ojczyznę ziemską - Polskę, modlimy się za nią, zależy nam na niej. Nasi przodkowie oddawali za nią swoje życie, abyśmy mogli być wolni, szczęśliwi, niezależni.

A czy kochamy naszą Ojczyznę niebieską? Czy dla niej też oddajemy swoje życie, troszcząc się o to, aby do niej dotrzeć?

Dlaczego tak mało mówimy o Niebie, o szczęściu bez końca, odpoczynku bez końca, widzeniu w świetle prawdy Pana Boga i Jego spraw „twarzą w twarz”? Co prawda jest to rzeczywistość, której się nie spodziewamy, nie wiemy jeszcze czym jest Niebo, raj, szczęście wieczne. Nie wyobrażamy sobie co Pan Bóg przygotował tym, którzy Go miłują… (zob. 1 Kor 2,9). Ale wiele też wiemy czym jest Niebo. Mamy porównanie np. do uczty weselnej, na której można spodziewać się pełni obfitości, dobrego pokarmu, radości, wesela, wspólnoty, dobrych relacji, zabawy, a sam Pan Jezus obiecał nam usługiwać (zob. Mt 22, 1-14; Ap 19, 9) .

W obliczu przemijania i zmienności tego świata chcemy oprzeć swoje życie na Panu Bogu. A co to znaczy? Ukochanie Go całym sercem, duszą, umysłem, ze wszystkich sił. Dystans i umiarkowane korzystanie z dóbr tego świata. Radość i wdzięczność za to, co mam, cieszenie się z rzeczy małych, z owoców swojej pracy, czyste serce (sumienie), tworzenie więzi i dobre relacje z innymi. Lgnąć do Pana to przyjaźń z Nim kształtowana poprzez modlitwę, która jest dialogiem (nie tylko mówieniem, ale i słuchaniem), to karmienie się Słowem Bożym (zawartym w Piśmie Świętym i Tradycji Kościoła), to życie sakramentami, a zwłaszcza sakramentem pojednania i pokuty oraz Eucharystii. To uważne przeżywanie każdej chwili dnia, budowanie wspólnoty Kościoła, życie w przyjaźni z Duchem Świętym.

Życie wieczne zaczyna się już tu i teraz. Pan Bóg daje nam jego przedsmaki, zalążki. Ale czy Go szukamy? Czy szukamy Go całym sercem? Tu i teraz? W tej rzeczywistości, w której przypadło nam żyć? Innego życia nie będziemy mieli, ani innych czasów. „Naucz nas liczyć dni nasze, abyśmy osiągnęli mądrość serca” – Ps 90,12

Wnioski:

1. Nasze życie przemija, każdy z nas odejdzie kiedyś z tego świata. Nie jest to jednak powód do smutku, ponieważ nasze życie zmienia się, ale się nie kończy. „Non omnis moriar” (Nie wszystek umrę – Horacy)

2. Nasza prawdziwa Ojczyzna jest w Niebie. Wracamy do niej jak utrudzony pielgrzym. Wierzymy, że Tam czeka na nas Ojciec Niebieski

3. Już tu i teraz chcemy oprzeć mocno nasze życie na Kimś, kto nie przemija, Kto jest Odwieczny, na wartościach nieprzemijających. Wiara i jej praktykowanie daje nam możliwość oparcia swojego życia na Panu Bogu.

 

Gabriela Seifert-Knopik


Porządek Mszy Św.

 

Niedziela

07.30

9.00 (Grotowice)
11.00 (rodzinna)
18.00

Poniedziałek 18.00
Wtorek 18.00
Środa 8.00
Czwartek 18.00 (szkolna)
Piątek 18.00
Sobota 8:00
17.00 (Grotowice)

 

 W niektórych okresach roku litugicznego, wybrane dni świąteczne i uroczystości oraz w związku z innymi nietypowymi sytuacjami powyższy stały plan liturgii może ulec zmianie. 
Informacje na ten temat umieszczane są w planie intencji oraz ogłoszeniach na konkretny tydzień 
(proszę sprawdzać w zakładce aktualności).


Okazja do spowiedzi codziennie ok. 15 minut przed każdą Mszą Św.