Jest nam miło poinformować, że w kościele parafialnym zostały zamontowane kolejne dwa witraże.

W ten sposób rozpoczęliśmy witrażowanie lewej strony kościoła.

Są już gotowe projekty kolejnych stacji. Przedstawiamy je Wam do wglądu.

Wspomnienie Najświętszej Maryi Panny z Lourdes i Światowy Dzień Chorego

Niepokalana Dziewica objawiła się Bernardecie Soubirous w roku 1858 w Lourdes, we Francji, przy grocie masabielskiej.

Treścią orędzia Maryi jest wezwanie grzeszników do nawrócenia, a całego Kościoła do modlitwy i pokuty. Lourdes stało się miejscem promieniującym na cały świat duchem miłości, zwłaszcza względem chorych i ubogich. Wierni wypraszają tam liczne łaski dzięki wstawiennictwu Matki Najświętszej.

ps. Jak  ktoś z Was był w Lourdes i ma zdjęcia to niech prześle - szybko zamieścimy 

ORĘDZIE OJCA ŚWIĘTEGO NA XXX ŚWIATOWY DZIEŃ CHOREGO

„Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny” (Łk 6, 36)
Trwając na drodze miłosierdzia przy tych, którzy cierpią

Drodzy Bracia i Siostry!

Trzydzieści lat temu św. Jan Paweł II ustanowił Światowy Dzień Chorego, aby uwrażliwić lud Boży, katolickie instytucje służby zdrowia i społeczeństwo obywatelskie na potrzebę zwrócenia uwagi na chorych i na tych, którzy się nimi opiekują 

Jesteśmy wdzięczni Panu za drogę, jaką przebyły w tych latach Kościoły partykularne na całym świecie. Poczyniono wiele kroków naprzód, ale pozostaje jeszcze długa droga do tego, aby zapewnić wszystkim chorym, także w miejscach i sytuacjach największego ubóstwa i marginalizacji, potrzebną im opiekę zdrowotną, a także opiekę duszpasterską, aby mogli przeżywać czas choroby w zjednoczeniu z Chrystusem ukrzyżowanym i zmartwychwstałym. Niech trzydziesty Światowy Dzień Chorego, którego kulminacyjne obchody, z powodu pandemii, nie będą mogły odbyć się w Arequipie w Peru, lecz odbędą się w Bazylice św. Piotra w Watykanie, pomoże nam wzrastać w bliskości i służbie chorym i ich rodzinom

Cały tekst orędzia Ojca Świętego do zobaczenia tutaj.

Przypominamy, że dzisiaj o godzinie 18:00 Msza z sakramentem namaszczenia chorych

O zdrowie, Boże błogosławieństwo i opiekę Matki Bożej dla naszych chorych

Uwaga ! Dzisiaj moża zrobić też dobry uczynek:

Jeżeli ktoś z Was ma w swoim otoczeniu  osobę chorą, namówcie ją, zorganizujcie transport  i pomóżcie jej przyjść dzisiaj do kościoła na Mszę Świętą.

„zdrowie” dla duszy i ciała wierzącego

Nie bójmy się.

Namaszczenie chorych nie jest zwiastowaniem śmierci wiecznej, jest umocnieniem i udzieleniem łaski zdrowia dla duszy i ciała człowieka chorego. Jezus jest specjalnym lekarzem ciała i duszy.

Co wiemy o Sakramencie namaszczenia chorych?

Kościół wierzy i wyznaje, że wśród siedmiu sakramentów istnieje jeden specjalnie przeznaczony do umocnienia osób dotkniętych chorobą – sakrament namaszczenia chorych.

Jest on jednym z sakramentów uzdrowienia chrześcijańskiego. Jest to sakrament, w którym chory otrzymuje przez namaszczenie olejem św. i modlitwę kapłana szczególne łaski, ulgę w cierpieniu, a niekiedy przywrócenie zdrowia. Sakrament ten ma również moc gładzenia grzechów.

Sakrament namaszczenia chorych został ustanowiony przez Jezusa i potwierdzony słowami 'Duch Pański spoczywa na mnie namaścił mnie i posłał mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie, abym uciśnionych odsyłał wolnymi, abym obwoływał rak łaski od Pana' (Łk 4, 18)

W dokumentach Soboru Trydenckiego czytamy: "Istotą jest łaska Ducha Świętego. Jego to namaszczenie usuwa winy, jeśli byłyby jeszcze jakieś do odpokutowania, oraz pozostałości grzechu: przynosi ulgę i umocnienie duszy chorego, wzbudzając w nim wielką ufność w miłosierdzie Boże. Chory podniesiony na duchu łatwiej znosi dolegliwości choroby i trudy, łatwiej opiera się pokusom szatana... a niekiedy odzyskuje zdrowie ciała, jeśli jest to pożyteczne dla zbawienia duszy"

Chrystus w sakramencie namaszczenia daje swoim wiernym, dotkniętym chorobą, potężną pomoc i obronę. Człowiek chory potrzebuje szczególnej łaski Bożej, aby pod wpływem lęku nie upadł na duchu i podlegając pokusom nie zachwiał się w wierze.

Pewnego razu - gdy tłum cisnął się do Niego aby słuchać słowa Bożego, a On stał nad jeziorem Genezaret - zobaczył dwie łodzie, stojące przy brzegu; rybacy zaś wyszli z nich i płukali sieci. Wszedłszy do jednej łodzi, która należała do Szymona, poprosił go, żeby nieco odbił od brzegu. Potem usiadł i z łodzi nauczał tłumy. Gdy przestał mówić, rzekł do Szymona: «Wypłyń na głębię i zarzućcie sieci na połów!». A Szymon odpowiedział: «Mistrzu, całą noc pracowaliśmy i niceśmy nie ułowili. Lecz na Twoje słowo zarzucę sieci». Skoro to uczynili, zagarnęli tak wielkie mnóstwo ryb, że sieci ich zaczynały się rwać. Skinęli więc na wspólników w drugiej łodzi, żeby im przyszli z pomocą. Ci podpłynęli; i napełnili obie łodzie, tak że się prawie zanurzały.

Widząc to Szymon Piotr przypadł Jezusowi do kolan i rzekł: «Odejdź ode mnie, Panie, bo jestem człowiek grzeszny». I jego bowiem, i wszystkich jego towarzyszy w zdumienie wprawił połów ryb, jakiego dokonali; jak również Jakuba i Jana, synów Zebedeusza, którzy byli wspólnikami Szymona. Lecz Jezus rzekł do Szymona: «Nie bój się, odtąd ludzi będziesz łowił». I przyciągnąwszy łodzie do brzegu, zostawili wszystko i poszli za Nim.

Krótkie rozważanie

Dzisiaj Jezus znajduje się z Piotrem w łodzi i głosi tłumom ludzi na brzegu.

Potem prosi Piotra o “przysługę”, aby zaczął łowić ryby.

Piotr spędził całą noc i niczego nie złowił! Jednak jest posłuszny i nagle… dokonuje

największego połowu życia. Czy wiesz dlaczego?

 Przy opracowaniu wykorzystano materiały ze strony: https://family.evangeli.net

Moi Drodzy Diecezjanie!

Jako wyznawcy Chrystusa, dzięki wierze i przez chrzest święty, mamy w sobie moc nowego życia, należymy do wielkiej rodziny dzieci Bożych, do Chrystusowego Kościoła, czyli do „zgromadzenia tych, którzy z wiarą spoglądają na Jezusa, Sprawcę zbawienia
i Początek jedności oraz pokoju” (Lumen gentium 9). Charakteryzuje nas wiara w Trój-jedynego Boga, który przez Chrystusa właśnie w ten sposób się nam objawił, jako Je-den Bóg w trzech Osobach: Ojciec, Syn i Duch Święty. Wyrazimy tę wiarę już za chwilę, wypowiadając słowa tzw. Credo czy Symbolu Nicejsko-Konstantynopolitańskiego.

Zasadnicza konstrukcja i zakres treści tego jakby streszczenia – słyszymy nieraz: depozyt chrześcijańskiej wiary – jest dziełem pierwszego w historii Kościoła po-wszechnego zgromadzenia (318) biskupów w Nicei, niedaleko Konstantynopola (dzisiejszy Stambuł w Turcji), w 325 roku. W tym roku przypada więc 1700. Rocznica wielkiego dzieła Soboru Nicejskiego. Jest to okoliczność, która powinna nas zmotywować do zgłębienia podstawowych prawd naszej wiary, o co upomina się Kościół przez wyeksponowanie, zwłaszcza w kościołach jubileuszowych, Katechizmu Kościoła Katolickiego i dokumentów Soboru Watykańskiego II.
Dlatego, Drodzy Diecezjalnie, na początku Roku Jubileuszowego kieruję do Was wezwanie, byście na nowo z żywą wiarą w sercu powierzyli Panu Bogu swoje życie. Proszę, byście całymi rodzinami podjęli trud pielgrzymowania do kościołów jubileuszowych
i byście byli jak najwięcej razem w miłości wzajemnej i zjednoczeni ze sobą na modlitwie. Z dziecięcą ufnością i cierpliwie wołajmy do Boga o wiarę w sercach dzieci i młodzieży, o miłość i skuteczny przekaz wiary w rodzinach, o powołania do służby Bo-żej i sakramentalnego małżeństwa. Cierpliwie też prośmy o pokój na świecie i jedność podzielonego Kościoła. Wszystkich wiernych, zwłaszcza młodych małżonków i rodziców
z dziećmi, zachęcam do korzystania ze specjalnie przygotowanego materiału dla Was na Rok Jubileuszowy. Jest dostępny na stronie naszej diecezji, w zakładce, która odnosi do Jubileuszu 2025, z dopiskiem: Dla rodzin.

Na każdy dzień Nowego Roku i na podejmowanie w rodzinach i parafiach wysiłku ku odnowie ducha, na rzecz jedności i braterstwa między nami, udzielam Wam pasterskiego błogosławieństwa.

Wasz Biskup
† Andrzej Czaja