PODZIĘKOWANIA DLA PARAFIAN

Majka z mamą bardzo dziękują Parafianom za serce i pieniądze na laptopa.

Zbliża się miesiąc listopad, miesiąc modlitwy za tych, którzy już od nas odeszli, jest to też czas zadumy nad naszym zżyciem, przemijaniem, sensem naszego istnienia. Świat niewidzialny istnieje, tak jak istnieje powietrze, chociaż go nie widzimy. Im bardziej odrzucamy wiarę w Boga, tym bardziej szukamy „obiektu”, któremu możemy oddać kult. Dzieje się tak dlatego, ponieważ człowiek jest z natury istotą religijną – homo religiosus. W swoim sercu ma zakodowane pragnienie życia wiecznego, relacji z Tym, który go stworzył, Któremu zawdzięcza swe istnienie. Jeżeli nie będzie to Pan Bóg, to będzie służył komuś innemu. Najczęściej sobie samemu, podkreślając wiarę w siebie, pewność siebie, przesadną troskę o swoje ciało, źle rozumiany kult życia.

Mamy pewien problem pogaństwa w Kościele. Ludzie pozostają wewnątrz tradycji katolickiej, ale Pan Bóg nie jest dla wielu Bogiem żywym, nie jest password’em do naszego życia. Jesteśmy „syci”, wydaje się, że nic więcej nie potrzebujemy poza tym, co daje nam świat. Banalizujemy tak naprawdę rzeczywistość nadprzyrodzoną. Pan Bóg nierzadko nie jest najważniejszy, nie jest na pierwszym miejscu. Odchodzimy od przykazania kochania Boga z całego serca, duszy i wszystkich sił. Służąc komuś innemu, niż samemu Bogu stajemy się bałwochwalcami. Tak, jak niegdyś Izraelici wyszukujemy sobie różne kulty, zabawy, tracimy czas na banały, źle wykorzystujemy łaski Boże.
Pismo Święte, już Stary Testament potępia wszelkiego rodzaju nawiązywanie kontaktu ze zmarłymi w sposób niezamierzony przez Pana Boga, za pomocą wróżb, czarów, zaklęć, wywoływania duchów. W Księdze Powtórzonego Prawa czytamy: „Nie znajdzie się pośród ciebie nikt, kto by przeprowadzał przez ogień swego syna lub córkę, uprawiał wróżby, gusła, przepowiednie i czary; nikt, kto by uprawiał zaklęcia, pytał duchów i widma, zwracał się do umarłych. Obrzydliwy jest bowiem dla Pana każdy, kto to czyni. Z powodu tych obrzydliwości wypędza ich Pan, Bóg twój, sprzed twego oblicza. Dochowasz pełnej wierności Panu, Bogu swemu. Te narody bowiem, które ty wydziedziczysz, słuchały wróżbitów i wywołujących umarłych. Lecz tobie nie pozwala na to Pan, Bóg twój” (Pwt 18, 9-14). Są to tzw. kulty potępione.
Święty Paweł zaś pisze w swoim 2 Liście do Tymoteusza: „Przyjdzie bowiem chwila, kiedy zdrowej nauki nie będą znosili, ale według własnych pożądań - ponieważ ich uszy świerzbią - będą sobie mnożyli nauczycieli. Będą się odwracali od słuchania prawdy, a obrócą się ku zmyślonym opowiadaniom” (2 Tm 4,3-4). Te „zmyślone opowiadania” to alternatywa do „zdrowej nauki”, to wypełnienie tej pustki, którą człowiek, jako istota religijna winien kierować ku swemu Stwórcy. A dlaczego tego nie robi?

Halloween jest zmyślonym zwyczajem i to zatopionym w złej duchowości (otwieramy się na złego).

Brak dobra otwiera nas na zło, staje się złem. Staroceltyckie pochodzenie tego zwyczaju nawiązuje do pogańskich wierzeń m.in. rozpalania ogniska, aby nie przychodziły do nich demony. Zwyczaj ten pokazuje ciemną stronę mocy, nawiązuje do dusz zmarłych, pokazując brzydotę i okropności śmierci, odnosi się do złych duchów, nie daje żadnej nadziei na życie wieczne, na pokonanie śmierci, na piękno, dobro i prawdę. Budzi lęk, obrzydzenie, zatapia w bezsensie. Jest to demoniczna duchowość. Symbolika, jaką daje ten zwyczaj może być dla złego zachętą do wszczepiania myśli nieprawdziwych, nieczystych, wręcz szkodliwych.
Zabobon jest pewną wiarą w istnienie związku przyczynowego. Jest jednak formą wiary, pozbawioną racjonalnych podstaw. Jest to wiara nieweryfikowalna, jest porażką rozumu, a rozum (wolna wola i zdolność do miłości) czyni człowieka podobnym do samego Stwórcy. W chrześcijaństwie wiara to nie jest łatwowierność. Nasza wiara jest oparta na rozumie, wymaga gruntownej, rzetelnej wiedzy. cdn.
Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej i porozmawiać na ten temat przyjdź na katechezę dla dorosłych (temat ten zostanie podjęty 28 października po nabożeństwie różańcowym).

Gabriela Seifert-Knopik.

Korzystałam m.in. z materiałów na: https://www.youtube.com/watch?v=M5P57xEG2tM oraz https://www.youtube.com/watch?v=s2sg9A5f9WE

Masz prawo do życia i swoją godność!

I Prawo do życia i godność człowieka są jednością.

Prawo do życia i godność człowieka są jednością, są nierozerwalnie ze sobą związane. Człowieka można również duchowo wpędzić do grobu. Przykazanie „Nie popełnisz morderstwa" (Wj 20, 13) odnosi się zarówno do cielesnej nienaruszalności człowieka, jak i do duszy ludzkiej. Każde kuszenie i namowa do złego, każdy rodzaj przemocy jest grzechem ciężkim, zwłaszcza gdy dzieje się w relacji zależności. Szczególnym złem jest przestępstwo w relacji zależności dorośli - dzieci. Dotyczy to nie tylko wykorzystywania seksualnego, lecz także zgorszenia przez rodziców, kapłanów, nauczycieli czy wychowawców, burzenia hierarchii wartości itd.

II Aby kochać bliźniego, trzeba akceptować i kochać samego siebie.

Piąte przykazanie zabrania również zadawania gwałtu własnemu ciału. Akty autodestrukcji wobec własnego ciała (samookaleczanie się itp.) są najczęściej psychicznymi reakcjami na doświadczenie osamotnienia i braku miłości. Dlatego w pierwszym rzędzie takim ludziom należy się nasza miłość. Akceptując jednak tych ludzi, nie wolno przestać ich uświadamiać, że żaden człowiek nie ma prawa do niszczenia własnego ciała podarowanego przez Boga.

III Zdrowie jest ważną, ale nie absolutną wartością.

Nasze ciało otrzymane od Boga mamy traktować z wdzięcznością i troską, ale nie powinniśmy ulegać kultowi naszego ciała. Odpowiednia opieka zdrowotna należy do podstawowych obowiązków państwa, które musi stworzyć warunki do życia, tj. zagwarantować wystarczającą ilość artykułów spożywczych, przyzwoite mieszkania i podstawową opiekę medyczną.

IV Narkotyzowanie się jest grzechem. Uwaga na nadużycia!

Narkotyzowanie się dlatego jest grzechem, że jest rodzajem autodestrukcji i wykroczeniem przeciwko życiu, które Bóg podarował nam z miłości. Każde uzależnienie od używek legalnych (alkohol, lekarstwa, tytoń) czy w jeszcze ostrzejszym wymiarze od nielegalnych (narkotyki) jest zamianą wolności w niewolę. Poważnie szkodzi zdrowiu i życiu człowieka dotkniętego nałogiem oraz ludziom w jego otoczeniu. Nadużywanie substancji alkoholowych, nadmierne jedzenie i picie, seksoholizm czy zamiłowanie do niebezpiecznej, szybkiej jazdy są skazą na ludzkiej godności i wolności, a tym samym są grzechem przeciw Bogu. Należy jednak odróżnić takie zachowania od rozważnego, świadomego i odpowiedzialnego korzystania z dozwolonych używek oraz form zachowań.

V Badania naukowe na ludziach są dozwolone, jeśli…

Naukowe, psychologiczne i medyczne eksperymenty na żywych ludziach są tylko wtedy dozwolone, kiedy spodziewane rezultaty są istotne dla ludzkiego dobra i nie da się ich uzyskać w inny sposób. Wszystko jednak musi się dziać za zgodą zainteresowanych. Ponadto eksperymenty takie nie mogą nieść za sobą wysokiego ryzyka. Przestępstwem jest traktowanie Ludzi jako przedmiotu badań wbrew ich woli.

VI Oddawanie organów jest prawdziwą służbą na rzecz bliźniego.

Oddawanie organów może przedłużyć życie lub podwyższyć jakość życia, dlatego jest prawdziwą służbą na rzecz bliźniego, o ile ludzie nie są do tego zmuszani. Dawca musi za życia dobrowolnie i świadomie zgodzić się na to i nie może być uśmiercony w celu pozyskania organów. Istnieją żyjący dawcy np. szpiku kostnego lub nerek. Pobranie organów od osoby zmarłej wymaga stwierdzenia zgonu i zgody dawcy wyrażonej za jego życia lub przez jego prawnego reprezentanta.

A jeśli jednak nie potrafimy kochać należycie swojego życia …

to wiedzmy, że Bóg kocha nas o wiele bardziej niż my samych siebie.

(św. Teresa z Avila)

Na podstawie Katechizmu Kościoła Katolickiego dla młodych YOUCAT 386-391
- opracowała Gabriela Seifert-Knopik

Nie zabijaj, czyli „Nie popełniaj morderstwa!" (Wj 20, 13) – cz. 1.

I Bóg jest Panem życia i śmierci…
Nie można odbierać życia ani samemu sobie, ani innym. Tylko Bóg jest Panem życia i śmierci. Poza przypadkiem uprawnionej obrony i sytuacjami zagrożenia życia żadnemu człowiekowi nie wolno zabić drugiej osoby.

II Zakaz zabijania dotyczy…
Zakazane są zabójstwo i współudział w morderstwie. Zakazane jest zabijanie w czasie wojny. Zakazane jest usuwanie życia poczętego. Zakazane jest samobójstwo, samookaleczenie lub autodestrukcja. Zakazana jest eutanazja, czyli zabijanie ludzi kalekich, chorych i umierających.

III Uprawniona obrona jest prawem, a nawet obowiązkiem…
Kto czynnie napada na życie drugiego, powinien i musi być powstrzymany, nawet gdyby wiązało się z tym zabicie samego napastnika. Obrona konieczna jest nie tylko prawem, ale jest wręcz obowiązkiem tego, kto bierze odpowiedzialność za życie innych. W przypadku obrony koniecznej nie powinno się jednak posługiwać nieadekwatnymi lub okrutnymi środkami.

IV Kościół opowiada się przeciwko karze śmierci, chyba że…
Kościół opowiada się przeciwko karze śmierci ponieważ jest „zarówno potworna, jak też niekonieczna" ( Jan Paweł II, St. Louis, 27.01.1999 r.). Każde suwerenne państwo ma również ze swej istoty prawo wymierzać stosowne kary. W Evangelium vitae (1995) Jan Paweł II nie mówi, że wykonywanie kary śmierci pod każdym względem jest nie do przyjęcia i jest nielegalne. Odebranie życia przestępcy jest środkiem nadzwyczajnym, po który państwo powinno sięgać wyłącznie „w przypadkach absolutnej konieczności". Taka konieczność zachodzi wtedy, gdy nie można w inny sposób ochronić społeczeństwa, jak tylko poprzez zabicie winowajcy. Ale takie przypadki, „są bardzo sporadyczne, jeśli w ogóle istnieją".

V Eutanazja: pomagać umrzeć – nie, pomagać w umieraniu – tak…
Kto pomaga człowiekowi umrzeć (tzw. eutanazja bezpośrednia) występuje przeciwko piątemu przykazaniu. Kto pomaga człowiekowi w umieraniu (tzw. eutanazja pośrednia) posłuszny jest nakazowi miłości bliźniego. Oznacza to, że w obliczu pewnej, rychłej śmierci pacjenta, rezygnuje się ze środków nadzwyczajnych, kosztownych i niegwarantujących żadnego skutku z medycznego punktu widzenia. Decyzję w tej sprawie musi podjąć sam pacjent względnie określić to wcześniej. Jeśli ten nie jest w stanie tego zrobić, orzeczoną lub domniemaną wolę umierającego musi wykonać jego pełnomocnik. Z otaczania chorego opieką nie można zrezygnować nigdy. Wynika to zarówno z przykazania miłości bliźniego, jak też nakazu okazywania miłosierdzia. Jest przy tym rzeczą uprawnioną i odpowiadającą godności człowieka, aby podawać medykamenty łagodzące ból, nawet wtedy, gdy istnieje niebezpieczeństwo, że przez to skróci się życie pacjenta. Decyduje tu fakt, że przez te działania nie dąży się do śmierci ani jako celu, ani jako środka.

VI Aborcja i dzieciobójstwo są haniebnymi przestępstwami…
Każde dziecko od chwili poczęcia ma prawo do życia. Od samego początku nienarodzony człowiek jest odrębną osobą, której praw nikomu nie wolno naruszyć, ani państwu, ani żadnemu lekarzowi, ani też matce. Także aborcję niepełnosprawnego dziecka należy uznać za ciężkie przestępstw o, nawet jeśli motywuje się ją pragnieniem oszczędzenia takiemu człowiekowi cierpienia w przyszłości. Przewidywana niepełnosprawność dziecka nie powinna być powodem usunięcia ciąży (...) ponieważ również niepełnosprawne życie jest wartościowe i zaakceptowane przez Boga, oraz dlatego, że na tym świecie nikt nikomu nie może dać gwarancji życia bez cielesnych, duchowych i psychicznych defektów. (BENEDYKT XVI)

VII Embrionalne komórki macierzyste…
Embriony są ludźmi, ponieważ życie ludzkie zaczyna się w chwili połączenia plemnika i komórki jajowej. Traktowanie embrionów jako materiału biologicznego, produkowanie ich i następnie wykorzystywanie komórek macierzystych do celów badawczych jest absolutnie niemoralne i uznać je należy za złamanie zakazu zabijania. In n y pogląd panuje w stosunku do badań nad dorosłymi komórkami macierzystymi, gdyż te nie mogą przeobrazić się w człowieka. Medyczne ingerencje w embrion są uprawnione tylko wtedy, gdy służą leczeniu, zagwarantowane jest życie i nienaruszony rozwój dziecka i ryzyko związane z interwencją nie jest nadzwyczaj wysokie.

Na podstawie Katechizmu kościoła katolickiego dla młodych youcat 378-385
- opracowała Gabriela Seifert-Knopik