Szacunek dla ciała ludzkiego, „walka” o pokój
I Nie! Wobec terroryzmu, tortur, okaleczeń ciała. Mea culpa Kościoła
Prawo do nienaruszalności cielesnej może być łamane poprzez uprowadzenie i branie zakładników, terroryzm, tortury, gwałt, sterylizację, jak również amputację i okaleczenia ciała. Takie zasadnicze wykroczenia przeciw sprawiedliwości, miłości i godności ludzkiej są także wtedy nieusprawiedliwione, gdy dokonywane są w imieniu państwa. Kościół, mając świadomość win popełnionych przez chrześcijan w ciągu dziejów, walczy z wszelkimi przejawami gwałtu na ciele i duszy, zwłaszcza zaś sprzeciwia się torturom.
Św. Jan Paweł II modlił się:
Wielokrotnie jednak chrześcijanie sprzeniewierzyli się Ewangelii i ulegając logice przemocy, pogwałcili prawa ludów i narodów, okazując pogardę dla ich kultur i tradycji religijnych: okaż się cierpliwy i miłosierny wobec nas i przebacz nam! Przez Chrystusa, Pana naszego
(12 marca 2000 r. w Bazylice św. Piotra, V. Wyznanie win popełnionych przez czyny przeciw miłości, pokojowi, prawom narodów, godności kultur i religii)
II Wspomagać osobę umierającą
Chrześcijanie nie pozostawiają umierającego człowieka samemu sobie. Pomagają mu, żeby mógł umrzeć z ufnością wiary, z godnością i w pokoju. Modlą sią wraz z nim i troszczą się o to, aby we właściwym czasie zostały mu udzielone sakramenty.
III Szacunek wobec ciała zmarłego
Chrześcijanie z wielkim szacunkiem odnoszą się do ciała człowieka zmarłego, gdyż mają świadomość, że Bóg powołał go do zmartwychwstania ciała. Chrześcijańska tradycja nakazuje, żeby zmarłego pochować w ziemi w sposób godny, a jego grób ozdobić i dbać o niego. Obecnie Kościół akceptuje również inne formy pochówku (przykładowo kremację), o ile nie jest interpretowana jako znak sprzeciwu wobec wiary w zmartwychwstanie ciała.
IV „Walka” o pokój
Pokój jest czymś więcej niż brakiem wojny, więcej niż starannie zbalansowaną równowagą sił („równowaga strachu"). Stan pokoju oznacza, że ludzie mogą w poczuciu bezpieczeństwa cieszyć się swoją legalnie uzyskaną własnością i swobodnie wymieniać się rozmaitymi rodzajami dóbr. Pokój gwarantuje poszanowanie dla godności i prawa do samostanowienia pojedynczych ludzi, jak też całych ludowi narodów. Pokój charakteryzuje ludzkie współdziałanie w duchu braterskiej solidarności.
V „Gniewajcie się, ale nie grzeszcie " (Ef 4,26)
Gniew jest przede wszystkim naturalną emocją, reakcją na doznaną niesprawiedliwość. Kiedy jednak z gniewu rodzi się nienawiści pragnienie zła dla bliźniego, przekształca się z normalnego doznania w ciężkie wykroczenie przeciwko Bogu. Wszelki niekontrolowany gniew, zwłaszcza zamiar zemsty, burzy pokój i niszczy „spokój wewn
Kościół walczy o pokój, ale nie reprezentuje radykalnego pacyfizmu. Nie można bowiem ani jednostkom, ani instytucjom państwa czy społecznościom odmówić podstawowego prawa do uprawnionej i zbrojnej obrony. Z etycznego punktu widzenia wojna jest uzasadniona tylko jako środek ostateczny. Kościół mówi jednoznaczne „Nie" dla wojny. Chrześcijanie powinni zrobić wszystko, aby już w zarodku zdusić nastroje wojenne: przeciwstawiać się zbrojeniu i handlowi bronią; walczyć z dyskryminacją na tle rasowym, etnicznym i religijnym; przyczyniać się do niwelowania dysproporcji gospodarczych i społecznych i tym samym wzmacniać pokój. Katechizm wymienia kryteria tzw. „wojny sprawiedliwej":
Na podstawie Katechizmu Kościoła Katolickiego dla młodych YOUCAT 392-399
- opracowała Gabriela Seifert-Knopik