We Mszy Świętej mamy dwa „stoły”, z których się karmimy. Jednym z nich jest stół słowa Bożego, drugim – stół eucharystyczny. Ambonę nazywa się często stołem słowa Bożego, podobnie jak ołtarz – stołem Eucharystii.
W modlitwie błogosławieństwa nowej ambony celebrans mówi: „Ty zaspokajasz nasz głód pożywnym pokarmem swego słowa”. Dlatego współczesne przepisy liturgiczne mocno podkreślają, ażeby ambona służyła tylko i wyłącznie do czytania i wyjaśniania słowa Bożego.[Na temat ambony i jej przeznaczenia była mowa w odcinku: „Sprzęty kościelne i liturgiczne” – w listopadzie 2023 r.]
Pan Bóg mówi do nas wykorzystując ludzkie słowa. Jest to jeden z Jego sposobów pozostawania z nami. I chociaż Pisma opowiadają szczegółowo o działaniach Boga wobec Żydów i pierwszych chrześcijan to Boże przesłanie odnosi się do człowieka w każdych czasach. Bóg jest w pełni obecny w Liturgii Słowa. Gdy głosi się Pisma w społeczności wiernych Słowo staje się Ciałem.
Czytania z Pisma Świętego. W niedziele i dni świąteczne lektor/lektorzy czyta/ją dwa fragmenty z Biblii. Czytanie pierwsze jest wyjątkiem ze Starego Testamentu. Po nim następuje psalm responsoryjny. Drugie czytanie to fragment Nowego Testamentu, z Dziejów Apostolskich, listów lub Apokalipsy. W dni powszednie czytanie jest tylko jedno.
Psalm responsoryjny. Na pierwsze czytanie odpowiadamy psalmem dobranym do tematu liturgii. Kantor lub lektor śpiewa lub recytuje wersety, a zebrani odpowiadają. Tekst pochodzi najczęściej z Księgi Psalmów [ale nie tylko]. Wykonywany jest z miejsca proklamowania słowa, przez jednego psałterzystę, czyli specjalnie przygotowanego kantora. Śpiew responsorialny, pochodzi z łac. responsum – odpowiedź. Psalm responsoryjny, krótko ujmując, jest odpowiedzią ludu na usłyszane słowo Boże. Pan Bóg coś do nas powiedział
w czytaniu, a ja odpowiadam mu posługując się słowami Pisma. Dlatego warto, aby odpowiadać słowami psalmu z głębi serca, w łączności z innymi, którzy potrzebują wsparcia. Jeśli nawet odpowiedź nie stosuje się do mnie, to modlę się o nią dla tych, którzy jej potrzebują.
Aklamacja przed Ewangelią „Alleluja”. Jest to okrzyk radości ze spotkania z Panem. To hebrajskie słowo oznacza: „Chwała Tobie, Panie”. Aklamację tę śpiewa się lub wypowiada przed wersetem z Pisma Świętego, który poprzedza Ewangelię, i po nim. Śpiewając „Alleluja” mamy na względzie to, że jest ono oznajmieniem obecności Chrystusa w słowie Bożym. Dlatego warto śpiewać
z przejęciem.
Ewangelia. W każdej liturgii czytany jest tekst opisujący wydarzenia z życia Jezusa, czyli fragment jednej z czterech Ewangelii, według: św. Mateusza, św. Marka, św. Łukasza lub św. Jana. W odnowionym kalendarzu liturgicznym tak zestawiono czytania, że w ciągu trzech lat większość tekstów Ewangelii zostaje przeczytana. Na początku czytania kciukiem robimy trzy znaki krzyża: na czole, ustach i nad sercem, prosząc, aby Pan Bóg i Jego słowo byli obecni
w moim umyśle, na ustach i sercu, abym stawał/a się Chrystusem dla innych. Wspominając wydarzenie z życia Jezusa, przyjmuję, iż działa On nadal w moim życiu: uzdrawia mnie, karmi, poucza, pociesza, a nawet wskrzesza z martwych. cdn.
Gabriela Seifert-Knopik
(W swoich rozważaniach posłużyłam się również tekstem książki: Charlene Altemose pt. „Co powinieneś wiedzieć o Mszy świętej?”