Prefacja
Prefacja zawiera w sobie określony motyw dziękczynienia za zbawcze dzieła Boże dokonane w historii zbawienia. Stąd oprócz funkcji uwielbienia i dziękczynienia również poucza lud.
W prefacji kapłan w imieniu całego ludu wysławia Boga Ojca i dziękuje Mu za dzieło zbawienia. Zawiera ona trzy elementy: przejście od dialogu wstępnego do motywu dziękczynienia, motyw dziękczynienia zharmonizowany z obchodzonym misterium, zakończenie wyrażające łączność liturgii ziemskiej z liturgią w Niebieskim Jeruzalem sprawowaną przez aniołów i świętych. Zakończenie jest jednocześnie przejściem do śpiewu Święty, święty, święty.
Kapłan rozpoczyna modlitwę eucharystyczną:
K. Pan z wami.
Wszyscy odpowiadają:
W. I z duchem twoim.
Podnosząc ręce, kapłan mówi:
K. W górę serca.
Wszyscy:
W. W znosimy je do Pana.
Z rozłożonymi rękami kapłan dodaje:
K. Dzięki składajmy Panu, Bogu naszemu.
Wszyscy:
W. Godne to i sprawiedliwe.
Następnie kapłan odmawia prefację.
Przy końcu prefacji kapłan składa ręce i razem z wiernymi kończy prefację, śpiewając lub głośno mówiąc:
Święty, Święty, Święty...
Następnie kapłan z rozłożonymi rękami mówi:
Zaprawdę, święty jesteś, Boże, źródło wszelkiej świętości.
W niedziele, uroczystości i święta wspomnienie tajemnicy dnia.
Kapłan składa ręce i trzyma je wyciągnięte nad darami, a następnie bierze chleb, wypowiada słowa modlitwy konsekracyjnej i ukazuje ludowi konsekrowaną Hostię, podobnie i kielich z winem.
Następnie kapłan wypowiada jedną z czterech aklamacji, na którą lud odpowiada.
Aklamacja po przeistoczeniu jest wyznaniem wiary w obecność Chrystusa w postaciach eucharystycznych.
Następnie kapłan z rozłożonymi rękami modli się.
Anamneza (pamiątka) jest wspominaniem pamiątki Chrystusa. Wypełniając Jego polecenie: „To czyńcie na moją pamiątkę”, Kościół wspomina błogosławioną mękę, chwalebne zmartwychwstanie i wniebowstąpienie Pana, oczekując Jego powtórnego przyjścia.
Modlitwa ofiarnicza - przez nią Kościół, który reprezentuje zebrana jego cząstka, składa, przez Ducha Świętego, niepokalaną ofiarę Ojcu, a wraz nią ofiarowuje samego siebie. Przedmiotem tej ofiary jest sam Chrystus. Kościół, jako Jego Mistyczne Ciało, włącza się w tę ofiarę.
Modlitwy wstawiennicze za żywych i zmarłych wyrażają jedność Kościoła pielgrzymującego z Kościołem zbawionych.
Wielka doksologia - kapłan bierze patenę z Ciałem Chrystusa i kielich z Jego Krwią i, podnosząc je, mówi: „Przez Chrystusa, z Chrystusem i w Chrystusie...”, co jest uwielbieniem Boga w Trójcy. Końcowe „Amen” po doksołogii jest najważniejszym w liturgii. To jakby podpisanie się pod modlitwą eucharystyczną i jej potwierdzenie.
Przy opracowaniu wykorzystano materiały z książki Powróćmy na Eucharystię ks. Leszka Smolińskiego
