Kochać szczerym i niepodzielnym sercem
1. Czystość serca w służbie prawdziwej miłości
Czystość serca niezbędną do tego, by kochać, uzyskuje się dzięki relacji z Bogiem na modlitwie.
Tam, gdzie dotyka nas Boża łaska, otwiera się również droga do czystej, niepodzielnej, ludzkiej miłości. Człowiek żyjący w czystości potrafi kochać szczerym i całym (niepodzielonym) sercem. Gdy usilnie zwracamy się do Boga, On przemienia nasze serce. Daje nam siłę, byśmy postępowali zgodnie z Jego wolą i usuwa nieczyste myśli, fantazje i pragnienia. „Postępujcie dzisiaj tak, żebyście jutro nie musieli się czerwienić” – powiedział św. Jan Bosko (1815-1888), włoski kapłan i założyciel Towarzystwa Świętego Franciszka Salezego (salezjanie).
2. Potrzeba oczyszczenia serca
Serce jest siedzibą moralnego wymiaru osobowości: "Z serca... pochodzą złe myśli,
zabójstwa, cudzołóstwa, czyny nierządne" (Mt 15, 19). Walka z pożądliwością cielesną
domaga się oczyszczenia serca i praktykowania umiarkowania: Szóste błogosławieństwo zapowiada: "Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą" (Mt 5, 8). "Czyste serca" oznaczają tych, którzy dostosowali swój umysł i swoją wolę do Bożych wymagań świętości, zwłaszcza w trzech dziedzinach: miłości, czystości, czyli prawości płciowej, umiłowania prawdy i prawowierności w wierze. Istnieje związek między czystością serca, ciała i wiary: Wierni powinni wyznawać prawdy Symbolu wiary, "ażeby wierząc, byli posłuszni; będąc posłuszni, uczciwie żyli; uczciwie żyjąc, oczyszczali swoje serca, a oczyszczając swoje serca, rozumieli to, w co wierzą". "Sercom czystym" jest obiecane widzenie Boga twarzą w twarz i upodobnienie do Niego. Czystość serca jest warunkiem wstępnym tego widzenia. Już dzisiaj uzdalnia nas ona do widzenia tak, jak widzi Bóg, przyjmowania drugiego człowieka jako "bliźniego"; uzdalnia nas do uznania ciała ludzkiego - naszego własnego i naszego bliźniego - za świątynię Ducha Świętego, przejaw Boskiego piękna.
3. Walka o czystość
Chrzest udziela temu, kto go przyjmuje, łaski oczyszczenia ze wszystkich grzechów.
Ochrzczony powinien jednak nadal walczyć z pożądaniem ciała i z nieuporządkowanymi
pożądliwościami. Za pomocą łaski Bożej osiąga to oczyszczenie:
- przez cnotę i dar czystości, ponieważ czystość pozwala miłować sercem prawym
i niepodzielnym;
- przez czystość intencji, która polega na dążeniu do prawdziwego celu człowieka;
ochrzczony stara się z prostotą rozpoznawać wolę Bożą i pełnić ją we wszystkim;
- przez czystość spojrzenia, zewnętrznego i wewnętrznego; przez czuwanie nad uczuciami
wyobraźnią, przez odrzucenie jakiegokolwiek upodobania w myślach nieczystych, które
skłaniają do odejścia z drogi Bożych przykazań: "Widok roznamiętnia głupich" (Mdr 15, 5);
- przez modlitwę:
„Mniemałem, że do powściągliwości człowiek jest zdolny o własnych siłach, a ja w sobie tych sił nie dostrzegałem. Głupiec, nie wiedziałem, że - jak napisano - nikt nie może być
powściągliwy, jeśli Ty mu tego nie udzielisz. Udzieliłbyś mi na pewno, gdybym z głębi serca
wołał do Ciebie i gdybym miał wiarę dostatecznie mocną, by moje troski Tobie powierzyć” – pisze św. Augustyn w swojej autobiografii „Wyznania”.
„Stwórz we mnie czyste serce, Boże, i ducha mocnego odnów w moim wnętrzu.
Nie odrzucaj mnie od Twojego oblicza i nie odbieraj mi Twego ducha świętego.
Daj mi się cieszyć Twoim zbawieniem i umocnij mnie duchem ochoczym”. Ps 51, 12-14
Na podstawie Katechizmu Kościoła Katolickiego dla młodych Youcat 463-464 oraz KKK 2517 -2520 opracowała Gabriela Seifert-Knopik