1. Usunąć zazdrość z serca – życzliwością i pokorą

Zazdrość to zawiść i złość na widok pomyślności innych i pragnienie niesprawiedliwego przywłaszczenia sobie tego, co inni posiadają. Kto życzy innym źle, ciężko grzeszy. Zazdrość odbiera radość z osiągnięć i darów innych, wiarę w Opatrzność Bożą względem samego
siebie i blokuje serce, by dążyło do prawdziwego bogactwa. Jest nim już teraz udział w życiu Boga za sprawą Ducha Świętego. Zazdrość jest wadą główną. Oznacza ona smutek doznawany z powodu dobra drugiego człowieka i nadmierne pragnienie przywłaszczenia go sobie, nawet w sposób niewłaściwy. Zazdrość jest grzechem śmiertelnym, gdy życzy bliźniemu poważnego zła: Święty Augustyn widział
w zazdrości "grzech diabelski" w pełnym znaczeniu tego słowa. "Z zazdrości rodzą się nienawiść, obmowa, oszczerstwo, radość z nieszczęścia bliźniego i przykrość z jego powodzenia". Zazdrość jest jedną z form smutku, a zatem odrzuceniem miłości; ochrzczony powinien zwalczać ją życzliwością. Zazdrość często pochodzi z pychy; ochrzczony powinien starać się żyć w pokorze.

2. Oderwanie od bogactw, ubóstwo duchowe, pustka i tęsknota za Bogiem

Dlaczego Jezus żąda od nas ubóstwa serca? „On, będąc bogaty, dla was stał się ubogi, abyście wy wzbogacili się Jego ubóstwem" (2 Kor 8, 9). Także młodzi ludzie doświadczają wewnętrznej pustki. Jednak być ubogim w środku to nic złego. Muszę tylko całym sercem szukać Tego, który może wypełnić moją pustkę i moje ubóstwo uczynić bogactwem. Dlatego Jezus mówi: „Szczęśliwi ubodzy w duchu, ponieważ do nich należy królestwo niebieskie" (Mt 5, 3). Czym jest to ubóstwo duchowe mówi nam św. Benedykt
z Nursji (Reguła 4): „Nikogo nie nienawidzić. Nie zazdrościć. Nie czynić niczego z zawiści. Nie lubić kłótni. Unikać wyniosłości”. A św. Matka Teresa z Kalkuty powiedziała: „Nawet Bóg nie byłby w stanie nic uczynić dla tego, kto nie zostawia Mu miejsca. Trzeba stać się zupełnie pustym, żeby Go wpuścić do środka, by uczynił to, co chce”. Słynny Blaise Pascal „dopowiada”: „Bezdenna przepaść w człowieku może być wypełniona jedynie nieskończonym i niezmiennym przeciwieństwem tzn. samym Bogiem”.
Za czym człowiek powinien najbardziej tęsknić? Ostateczną i największą tęsknotą człowieka może być tylko Bóg. Oglądanie Jego, naszego Stwórcy, Pana i Odkupiciela jest szczęśliwością bez końca.
Jezus nakazuje swoim uczniom, by przedkładali Go nad wszystko i nad wszystkich, oraz proponuje
im "wyrzeczenie się wszystkiego, co posiadają" (Łk 14, 33), ze względu na Niego i Ewangelię.
Na krótko przed swoją męką pokazał im przykład ubogiej wdowy jerozolimskiej, która ze swego niedostatku dała wszystko, co miała na utrzymanie. Wypełnienie zalecenia oderwania się od bogactw jest konieczne, by wejść
do Królestwa niebieskiego.

3. Kierowanie uczuciami i powierzenie się Opatrzności Bożej

Wszyscy chrześcijanie powinni starać się "należycie kierować swymi uczuciami, aby korzystanie
z rzeczy ziemskich i przywiązanie do bogactw wbrew duchowi ewangelicznego ubóstwa nie przeszkodziło im w osiągnięciu doskonałej miłości".
"Błogosławieni ubodzy w duchu" (Mt 5, 3). Błogosławieństwa objawiają porządek
szczęścia i łaski, piękna i pokoju. Jezus pochwala radość ubogich, do których już należyKrólestwo. Chrystus-Słowo nazywa "ubóstwem w duchu" dobrowolną pokorę człowieka i wyrzeczenie się siebie;
a Apostoł daje nam jako przykład ubóstwo Boga, gdy mówi: "Dla nas stał się ubogim" (2 Kor 8, 9) . (…) Powierzenie się Opatrzności Ojca niebieskiego wyzwala z niepokoju o jutro. Ufność pokładana w Bogu przygotowuje szczęście ubogich. Oni będą widzieć Boga. Pragnienie prawdziwego szczęścia wyzwala człowieka od nadmiernego przywiązania do dóbr tego świata i znajduje swoje spełnienie w widzeniu
i szczęściu Boga. "Obietnica widzenia Boga przekracza wszelkie szczęście. W języku Pisma świętego <<widzieć>> znaczy tyle samo, co <<posiadać>>... Kto zatem widzi Boga, przez to samo, że widzi Boga, otrzymał wszystkie dobra, jakie można sobie wyobrazić".
Aby posiadać i kontemplować Boga, chrześcijanie powinni umartwiać swoje pożądania i za pomocą łaski Bożej odnosić zwycięstwo nad pokusami używania i panowania [podkreślenia własne]. Na tej drodze doskonałości Duch i Oblubienica wzywają tych, którzy ich słuchają do doskonałej jedności z Bogiem (…) On będzie celem wszystkich naszych pragnień; On, którego bez końca będziemy oglądali, bez nasycenia miłowali, bez utrudzenia uwielbiali. A ten dar, to uczucie i ten stan będą niewątpliwie wspólne wszystkim tak samo, jak życie wieczne.

Na podstawie Youcat 466-468 oraz KKK 2539 -2550 opracowała Gabriela Seifert-Knopik

OD 1.07. WRACAMY DO GROTOWIC, ale tylko na chwilę.

Msze Św. w sobotę o g. 17.00 i w niedzielę o g.9.00 w Grotowicach
do odwołania.

Obecnie trwają intensywne prace  organizacyjno - prawne związane z rozpoczęciem i kontynuowaniem  prac remontowych.

Po podpisaniu umowy rozpoczynamy renowację świątyni.

Dlatego też uprzedzamy Wszystkich, że  w najbliższym czasie kościół filialny stanie się "placem budowy" i zostanie całkowicie wyłączony z użytkowania na czas przeprowadzania robót.

Przepraszamy za utrudnienia.

W czasie wakacji nie będzie niedzielnej Mszy Św. o g.7.30, spotkań biblijnych i katechezy dla dorosłych

Szczegółowe ogłoszenia kliknij TUTAJ

1. Intencje serca

Dziesiąte przykazanie stanowi dalszy ciąg i uzupełnienie przykazania dziewiątego, które odnosi się do pożądliwości ciała. Zabrania ono pożądania dóbr drugiego człowieka, które jest źródłem kradzieży, grabieży i oszustwa, zakazanych przez siódme przykazanie. "Pożądliwość oczu" prowadzi do przemocy
i niesprawiedliwości zakazanych przez piąte przykazanie. (…) Dziesiąte przykazanie zwraca uwagę na intencję serca; wraz z dziewiątym przykazaniem streszcza ono wszystkie przykazania Prawa. Przykazanie dziewiąte odnosi się do pożądliwości osób, dziesiąte zaś - do pożądliwości rzeczy. W Księdze Wyjścia czytamy: „Nie będziesz pożądał... żadnej rzeczy, która należy do bliźniego twego” (Wj 20, 17).
Pożądanie zmysłowe skłania nas do pragnienia rzeczy przyjemnych, których nie posiadamy, czyli do pragnienia jedzenia, gdy jesteśmy głodni, czy ogrzania się, gdy jest nam zimno. Pragnienia te same w sobie są dobre, często jednak nie zachowują rozumnej miary i skłaniają nas do niesłusznego pożądania czegoś, co jest własnością drugiej osoby lub jej się należy.

2. Postawa szacunku wobec cudzej własności

Katechizm dla młodych podkreśla, że chrześcijanin powinien uczyć się oddzielać rozsądne pragnienia od nierozumnych i niesprawiedliwych i przyswoić sobie wewnętrzną postawę szacunku dla cudzej własności.
Dziesiąte przykazanie zakazuje chciwości i pragnienia przywłaszczania sobie bez umiaru dóbr ziemskich; zabrania nieumiarkowanej zachłanności, zrodzonej z pozbawionej miary żądzy bogactw i ich potęgi. Zakazuje także pragnienia popełniania niesprawiedliwości, jaka mogłaby przynieść szkodę bliźniemu w jego dobrach doczesnych. Kiedy Prawo mówi: "Nie będziesz pożądał", to - innymi słowy - każe nam oddalić nasze pragnienia od tego wszystkiego, co do nas nie należy. Pragnienie posiadania dóbr bliźniego
jest bowiem tak wielkie, nieograniczone i nigdy nie nasycone, że zostało napisane: "Kto kocha się
w pieniądzach, pieniądzem się nie nasyci" (Koh 5, 9). Nie jest wykroczeniem przeciw temu przykazaniu pragnienie otrzymania rzeczy, które należą do bliźniego, jeśli jest to możliwe w sposób sprawiedliwy

3. Nie pożądać tego, co do nas nie należy

Dziesiąte przykazanie żąda usunięcia zazdrości z serca ludzkiego. Gdy prorok Natan chciał skłonić króla Dawida do skruchy, opowiedział mu historię o biedaku mającym tylko jedną owieczkę, którą traktował jak własną córkę, i o bogaczu, który, mimo iż miał wiele bydła, zazdrościł tamtemu i w końcu zabrał mu jego owieczkę. Zazdrość może prowadzić do najgorszych występków. To przez zawiść diabła śmierć weszła na świat (Mdr 2, 24). Walczymy ze sobą nawzajem i to właśnie zazdrość podburza jednych przeciw drugim... Jeżeli wszyscy będą z taką zawziętością rozszarpywać Ciało Chrystusa, do czego dojdziemy? Osłabiamy Ciało Chrystusa... Głosimy, iż jesteśmy członkami tego samego organizmu, a pożeramy się nawzajem niczym dzikie zwierzęta.
Zazdrość to zawiść i złość na widok pomyślności innych i pragnienie niesprawiedliwego przywłaszczenia sobie tego, co inni posiadają. Kto życzy innym źle, ciężko grzeszy. Zazdrość odbiera radość z osiągnięć i darów innych, wiarę w Opatrzność Bożą względem samego siebie i blokuje serce, by dążyło do prawdziwego bogactwa.
Reasumując: Ewangelia przestrzega przed chciwością i zazdrością, ponieważ szkodzą one nie tylko bliźniemu (mogą prowadzić do kradzieży, zabójstwa itd.), ale przede wszystkim nam samym:
„Uważajcie i strzeżcie się wszelkiej chciwości, bo życie nie polega na gromadzeniu bogactwa ani nie zależy od tego, co się posiada” - Łk 12,15.
Zaś św. Bazyli Wielki pisze w swojej Regule: „Jak rdza żelazo, tak zazdrość zżera duszę, która jest przez nią spętana”.

Na podstawie Youcat 465-466 oraz KKK 2534 -2538 opracowała Gabriela Seifert-Knopik

Wstyd, skromność, umiarkowanie, dyskrecja

1. Czystość domaga się wstydliwości, a wstydliwość umiarkowania i skromności

Czystość domaga się wstydliwości. Jest ona integralną częścią umiarkowania. Wstydliwość chroni in-tymność osoby. Polega ona na odmowie odsłaniania tego, co powinno pozostać zakryte. Wstydliwość jest związana z czystością, świadczy o jej delikatności. Kieruje ona spojrzeniami i gestami, które odpowiadają godności osób i godności ich zjednoczenia.
Wstydliwość strzeże tajemnicy osób i ich miłości. Zachęca do cierpliwości i umiarkowania w związku miłości; domaga się, by zostały spełnione warunki daru i pełnego wzajemnego oddania się mężczyzny i kobiety. Wstydliwość jest skromnością. Wpływa na wybór ubioru. Zachowuje milczenie lub dystans tam, gdzie pojawia się niebezpieczeństwo niezdrowej ciekawości. Staje się dyskrecją.

2. Wstydliwość uczuć i ciała

Istnieje wstydliwość zarówno uczuć, jak i ciała. Sprzeciwia się ona, na przykład, służącemu niezdrowej ciekawości, przedstawianiu ciała ludzkiego w pewnych reklamach lub dążeniom niektórych środków prze-kazu posuwających się za daleko w przedstawianiu intymności człowieka. Wstydliwość inspiruje styl ży-cia, który pozwala na przeciwstawienie się wymaganiom mody i presji panujących ideologii. Formy, jakie przybiera wstydliwość, są różne w różnych kulturach. Wszędzie jednak jawi się ona jako dostrzeżenie du-chowej godności właściwej człowiekowi. Rodzi się ona wraz z dojrzewaniem sumienia osoby. Uczyć dzie-ci i młodzież wstydliwości oznacza budzić w nich poszanowanie osoby ludzkiej.

3. Oczyszczenie klimatu społecznego – permisywizm obyczajów

Czystość chrześcijańska domaga się oczyszczenia klimatu społecznego. Wymaga ona od środków spo-łecznego przekazu informacji troszczącej się o szacunek i umiarkowanie. Czystość serca wyzwala z roz-powszechnionego erotyzmu i oddala od widowisk, które sprzyjają niezdrowej ciekawości i iluzji.
To, co jest nazywane permisywizmem obyczajów, opiera się na błędnej koncepcji wolności ludzkiej; by mogła ona wzrastać, powinna najpierw pozwolić kształtować się przez prawo moralne. Należy wyma-gać od osób odpowiedzialnych za wychowanie, by nauczanie młodzieży obejmowało poszanowanie praw-dy, przymioty serca oraz moralną i duchową godność człowieka.
"Dobra nowina Chrystusowa odnawia ustawicznie życie i kulturę upadłego człowieka oraz zwalcza
i usuwa błędy i zło, płynące z ciągle gorącego człowiekowi zwodzenia przez grzech. Nieustannie oczysz-cza i podnosi obyczaje ludów, skarby i przymioty ducha każdego ludu czy wieku, niejako użyźnia od we-wnątrz bogactwami z wysoka, umacnia, uzupełnia i
naprawia w Chrystusie" .

4. Dlaczego wstyd jest dobry?

Wstyd strzeże intymności człowieka: jego tajemnicy, jego wnętrza, jego godności, przede wszyst-kim jego zdolności do miłości i erotycznego oddania się drugiemu. Odnosi się do tego, co wolno zobaczyć jedynie miłości.
Wielu młodych chrześcijan żyje w środowisku, w którym zupełnie swobodnie wszystko wystawia się na widok publiczny i systematycznie redukuje się uczucie wstydu. Ale bezwstyd jest nieludzki. Zwie-rzęta nie znają poczucia wstydu. W przypadku człowieka jest on z kolei cechą charakterystyczną. Nie skrywa czegoś gorszego, lecz chroni coś wartościowego - godność osoby w jej zdolności do kochania. Uczucie wstydu występuje we wszystkich kulturach, nawet jeśli w różny sposób. Nie ma nic wspólnego z pruderią czy purytańskim wychowaniem. Człowiek wstydzi się z powodu swoich grzechów i innych spraw, których upublicznienie upokorzyłoby go. Kto rani słowem, spojrzeniem, gestem lub czynem naturalne uczucie wstydu drugiej osoby, okrada ją z jej godności.

Na podstawie Youcat 463-464 oraz KKK 2521 -2527 opracowała Gabriela Seifert-Knopik