Nie tylko maj czy październik zwracają naszą uwage na osobę Matki Bożej. Oprócz zapełnionych pielgrzymich szlaków zmierzających między innymi na Jasną Górę, miesiąc sierpień obfituje w ilość świąt i wspomnień poświęconych Matce Bożej.

Do tego dochodzi jeszcze przypomnienie o potrzebie postawy patriotycznej związanej juz od początku miesiąca z kolejną rocznica Powstania Warszawskiego oraz Świeto Wojska Polskiego. Niezwykle wymowną uroczystościa łączącą miłość do Boga przez Maryję oraz miłośc do ojczyzny jest uroczystość Matki Bożej Częstochowskiej a w tym roku warto zatrzymać się nad mijającą siedemdziesiątą rocznicą powstania Ślubów Jasnogórskich.

Pielgrzymowanie do sanktuariów maryjnych

Wakacje obfitują w wydarzenia pielgrzymkowe. I to zarówno piesze pielgrzymki, jak i za pomocą różnych środków lokomocji. Istotą jest uzmysłowienie sobie, iż jesteśmy w drodze i podążamy do celu. Niewiele możemy wziąć ze soba na drogę. Do celu docieramy zwykle po trudach fizycznych i wysiku duchowym. Tak naprawdę niewiele potrzeba nam na drogę. Gotowość, odpowiednie wyposażenie, intencja, wewnętrzne przekonanie o wartości wyprawy, cel, który chcemy osiągnąć. Życie jest wędrówką, wyposażeniem - sakramenty i inne „skarby” Kościoła, zaś celem jest dojście do Domu Ojca - to podstawowa prawda i sens naszego życia.
W pielgrzymce wiary wyobrażam sobie Maryję jako Tę, która przewodzi naszej pielgrzymce wiary. Jest pierwszą, która juz doszła do celu, osiągnęła najwyższy poziom doskonałości, a teraz jeszcze wskazuje nam „sposób” dotarcia do celu.

Święta Maryjne - wskazówki do celu i realna pomoc w jego osiągnięciu

- 2 sierpnia - wspomnienie dowolne Najświętszej Maryi Panny Anielskiej. Związane jest z wydarzeniem z życia św. Franciszkavz Asyżu oraz małym kościółkiem Porcjunkuli. Można uzyskać odpust zupełny pod zwykłymi warunkami (tzw. Odpust Porcjunkuli).

- 5 sierpnia - Rocznica poświęcenia bazyliki Matki Bożej Większej (wspomnienie dowolne). Upamiętnia najstarszą świątynię maryjną w Rzymie – Bazylika Matki Bożej Większej. Nawiązuje do tradycji cudownego opadu śniegu w środku lata (Według starożytnej legendy, w nocy z 4 na 5 sierpnia w IV wieku Matka Boża ukazała się papieżowi Liberiuszowi i rzymskiemu patrycjuszowi, wskazując miejsce budowy świątyni, a rano wzgórze Eskwilińskie w Rzymie zostało pokryte śniegiem – mimo środka lata. Stąd wzięła się nazwa ludowa MB Snieżnej).

- 15 sierpnia -Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny- Jedno z najważniejszych świąt maryjnych w roku (uroczystość). W Polsce znane jest także potocznie jako Matki Bożej Zielnej. Wierni przynoszą do kościoła zioła, kwiaty i plony do poświęcenia. Tego dnia obchodzone jest także Święto Wojska Polskiego.

- 22 sierpnia - Najświętszej Maryi Panny Królowej (wspomnienie obowiązkowe). Podkreśla królewską godność Maryi jako Matki Chrystusa Króla. W Polsce ma szczególne znaczenie ze względu na tytuł: Matka Boża Królowa Polski.

- 26 sierpnia -Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej (w Polsce - uroczystość, w kalendarzu ogólnym - wspomnienie obowiązkowe). Jedno z najważniejszych świąt maryjnych w Polsce. Związane z cudownym obrazem na Jasnej Górze (główny cel pielgrzymek). Główne uroczystości odbywają się w sanktuarium w Częstochowie.

Wnioski:

Dzięki świętom maryjnym i spojrzeniu na Matkę Bożą uświadamiamy sobie następujące prawdy o nas:

1. Życie oddane Bogu ma sens i prowadzi do pełni. Tą pełnią jest dojście do zjednoczenia z Bogiem, czyli niebo. Cały człowiek jest powołany do nieba, dusza i ciało. Wniebowzięcie pokazuje nam nadzieję na życie wieczne.

2. Maryja prowadziła zwyczajne życie. W tradycji Matki Bożej Zielnej przynosimy plony ziemi. To zaproszenie do dziękczynienia za wszystko, co otrzymujemy – życie, pracę, naturę.

3. Maryja podobała się Bogu, ponieważ była Mu posłuszna i doskonale wypełniła Jego plan zbawienia. Pan ja wywyższył na Królowę Nieba (Aniołów) i Ziemi (Polski, całego świata).

4. Sierpniowe święta maryjne pokazują nam także więź z narodem. Uczą troski o Kościół, Ojczyznę, wspólnotę.

Gabriela Seifert-Knopik

U naszych sąsiadów w Przyworach Uroczystość odpustowa 

Każdy, kto w dniu 2 sierpnia nawiedzi swój kościół parafialny, spełniając zwykłe warunki (pobożne nawiedzenie kościoła, odmówienie w nim Modlitwy Pańskiej i wyznania wiary oraz sakramentalna spowiedź i Komunia św. wraz z modlitwą w intencjach papieża - nie za papieża, ale w intencjach, w których on się modli; ponadto wykluczone przywiązanie do jakiegokolwiek grzechu), zyskuje odpust zupełny.

U stóp Asyżu wznosi się bazylika Matki Bożej Anielskiej, wybudowana w XVI wieku. W samym centrum tej renesansowej świątyni znajduje się skromny kościółek benedyktyński z IX wieku, zwany Porcjunkulą.

Pierwotny tytuł tego kościoła brzmiał - Najświętszej Maryi Panny z Doliny Jozafata. Według bowiem podania kapliczkę mieli ufundować pielgrzymi wracający z Ziemi Świętej. Mieli oni przywieźć grudkę ziemi z grobu Matki Bożej, który sytuowano w Dolinie Jozafata w Jerozolimie. Nazwę Matki Bożej Anielskiej prawdopodobnie nadał świątyni św. Franciszek z Asyżu. Legenda głosi, że słyszano często nad kapliczką głosy anielskie i dlatego dano jej tę nazwę. Na początku XIII w. kapliczka znajdowała się w stanie ruiny. Odbudował ją św. Franciszek zimą 1207/1208 roku i tu zamieszkał. Tu również w roku 1208 lub 1209 w uroczystość św. Macieja Apostoła (wtedy było to 24 lutego) Franciszek wysłuchał Mszy św. i usłyszał słowa Ewangelii:

"Idźcie i głoście: Bliskie już jest królestwo niebieskie. (...) Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie. Nie zdobywajcie złota ani srebra, ani miedzi do swych trzosów. Nie bierzcie na drogę torby ani dwóch sukien, ani sandałów, ani laski" (Mt 10, 6-10).

Franciszek wziął te słowa do siebie jako nakaz Chrystusa. Zdjął swoje odzienie, nałożył na siebie habit, przepasał się sznurem, udał się do kościoła parafialnego św. Jerzego w Asyżu i zaczął na placu nauczać. Jeszcze w tym samym roku zgłosili się do niego pierwsi towarzysze: Bernard z Quinvalle i Piotr z Katanii, późniejszy brat Egidiusz. Obaj zamieszkali wraz z Franciszkiem przy kościółku Matki Bożej Anielskiej. Kiedy zebrało się już 12 uczniów Franciszka, nazwali się braćmi mniejszymi. Za cel obrali sobie życie pokutne i głoszenie Chrystusa, nawoływanie do pokuty i zmiany życia.
W roku 1211 benedyktyni z góry Subasio odstąpili Franciszkowi i jego towarzyszom kaplicę i miejsce przy niej, na którym ci wybudowali sobie ubogie szałasy. Porcjunkula stała się w ten sposób domem macierzystym zakonu św. Franciszka. Tu również schroniła się św. Klara z Offreduccio.  Franciszek zakończył swoje życie przy kościele Matki Bożej Anielskiej w 1226 roku.

11 kwietnia 1909 roku św. Pius X podniósł kościół Matki Bożej Anielskiej w Asyżu do godności bazyliki patriarchalnej i papieskiej. Nazwa Porcjunkula również była znana już za czasów św. Franciszka i być może przez niego została wprowadzona. Etymologicznie oznacza tyle, co kawałeczek, drobna część. Może to odnosić się do samej kapliczki, która była bardzo mała, jak również do posesji przy niej leżącej, także niewielkiej.

Ikona Matki Bożej - Królowej Aniołów Maryja jako Matka Boża jest Królową także aniołów. Już Ewangelie zdają się wskazywać na służebną rolę aniołów wobec Maryi: tak jest w scenie zwiastowania, tak jest przy ukazaniu się aniołów pasterzom; tak jest wtedy, gdy anioł informuje Józefa, że ma uciekać z Bożym Dzieciątkiem do Egiptu. Ten sam anioł zawiadamia Józefa o śmierci Heroda. 

Święty Franciszek przed obliczem Chrystusa i Jego Matki W 1216 roku św. Franciszkowi objawił się Pan Jezus, obiecując zakonnikowi odpust zupełny dla wszystkich, którzy po spowiedzi i przyjęciu Komunii świętej odwiedzą kapliczkę. Na prośbę Franciszka przywilej ten został zatwierdzony przez papieża Honoriusza III. Początkowo można go było zyskać jedynie między wieczorem dnia 1 sierpnia a wieczorem dnia 2 sierpnia. W 1480 r. Sykstus VI rozciągnął ten przywilej na wszystkie kościoły I i II Zakonu Franciszkańskiego, ale tylko dla samych zakonników. W 1622 r. Grzegorz XV objął nim także wszystkich świeckich, którzy wyspowiadają się i przyjmą Komunię świętą w odpowiednim dniu. Ponadto - oprócz kościołów franciszkańskich - Grzegorz XV rozszerzył ten odpust na kościoły kapucyńskie. Z czasem kolejni papieże potwierdzali ten przywilej.
Paweł VI swoją konstytucją apostolską Indulgentiarium Doctrina w 1967 roku uczynił to ponownie. 

Opracowano na podstawie strony https://brewiarz.pl

Z niedzielnej Ewangelii

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Gdy Jezus usłyszał o śmierci Jana Chrzciciela, oddalił się stamtąd łodzią na pustkowie, osobno. Lecz tłumy zwiedziały się o tym i z miast poszły za Nim pieszo. Gdy wysiadł, ujrzał wielki tłum. Zlitował się nad nimi i uzdrowił ich chorych.
A gdy nastał wieczór, przystąpili do Niego uczniowie i rzekli: «Miejsce to jest pustkowiem i pora już późna. Każ więc rozejść się tłumom: niech idą do wsi i zakupią sobie żywności».
Lecz Jezus im odpowiedział: «Nie potrzebują odchodzić; wy dajcie im jeść!» Odpowiedzieli Mu: «Nie mamy tu nic prócz pięciu chlebów i dwóch ryb». On rzekł: «Przynieście Mi je tutaj».
Kazał tłumom usiąść na trawie, następnie wziąwszy pięć chlebów i dwie ryby, spojrzał w niebo, odmówił błogosławieństwo i połamawszy chleby, dał je uczniom, uczniowie zaś tłumom. Jedli wszyscy do syta, a z tego, co pozostało, zebrano dwanaście pełnych koszy ułomków. Tych zaś, którzy jedli, było około pięciu tysięcy mężczyzn, nie licząc kobiet i dzieci.

UWAGA posłuchajcie - Ks. Krzysztof przemawia

Słowa Ewangelii  na dzisiejszą niedzielę według Świętego Mateusza

Jezus opowiedział tłumom taką przypowieść:

«Królestwo niebieskie podobne jest do skarbu ukrytego w roli. Znalazł go pewien człowiek i ukrył ponownie. Uradowany poszedł, sprzedał wszystko, co miał, i kupił tę rolę.

Dalej, podobne jest królestwo niebieskie do kupca poszukującego pięknych pereł. Gdy znalazł jedną drogocenną perłę, poszedł, sprzedał wszystko, co miał, i kupił ją».

«Dalej, podobne jest królestwo niebieskie do sieci, zarzuconej w morze i zagarniającej ryby wszelkiego rodzaju. Gdy się napełniła, wyciągnęli ją na brzeg i usiadłszy, dobre zebrali w naczynia, a złe odrzucili. Tak będzie przy końcu świata: wyjdą aniołowie, wyłączą złych spośród sprawiedliwych i wrzucą ich w piec rozpalony; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.

Zrozumieliście to wszystko?» Odpowiedzieli Mu: «Tak».

A On rzekł do nich: «Dlatego każdy uczony w Piśmie, który stał się uczniem królestwa niebieskiego, podobny jest do ojca rodziny, który ze swego skarbca wydobywa rzeczy nowe i stare».

Krótkie rozważanie Ks. Krzysztofa