26 sierpnia br. mija siedemdziesiąt lat od złożenia Jasnogórskich Ślubów Narodu.

Wydarzenie to zaś miało miejsce w trzechsetlecie ślubów króla Polski Jana Kazimierza we Lwowie.

O co chodziło w tych wydarzeniach i dlaczego warto do nich wracać po tylu latach?

Czy mają one dziś rację bytu?

Czy są nadal aktualne?

A jeżeli tak to w jaki sposób my katolicy, żyjący w pierwszej połowie mamy sie do nich odnieść?

Jak je kontynuować?

1. Śluby złożone przez króla Jana Kazimierza 1 kwietnia 1556 r. w katedrze Matki Bożej Łaskawej we Lwowie miały miejsce w kontekście zagrożenia zewnętrznego. To był czas tzw. Potopu Szwedzkiego. Król Jan Kaziemierz prosił wówczas Maryję o pomoc w walce z wrogiem i złożył ślubowanie, czyli coś obiecał od siebie, że będzie m.in. rozszerzał cześć do Matki Bożej Królowej Polski, ale też zmniejszy podatki u swoich poddanych. Król oddał wóczas pod opiekę Matki Bożej, Królowej świata i Królowej Polski całe królestwo, którym władał. Obrał Ją też za patronkę Polski. Tekst tych pieknych i doniosłych ślubów jest umieszczony w „Drodze do nieba” nr 88.2 (wersja skrócona) z zaleceniem, aby go często odmawiać i przypominać sobie o swoich obowiązkach względem Maryi.

2. Jasnogórskie Śluby Narodu - 26 sierpnia 1956 r. Trzysta lat później, kiedy nad Polską zawisło inne niebezpieczeństwo, wyrugowania religii z życia społecznego przez ówczesny system, bł. kardynał Stefan Wyszyński napisał odnowiony tekst ślubów, które miały zostać złożone przez cały naród, zgromadzony na Jasnej Górze. I chociaż sam przebywał wówczas uwieziony w Komańczy to ślubowawanie się odbyło w obliczu milonowej rzeszy wiernych, którzy przyrzekali Maryi trwanie przy Bogu, walkę z wadami, rozwój w cnotach. Te przyrzeczenia wymagają dalszej realizacji, bo dziś widzimy co się dzieje z naszym praktykowaniem wiary katolickiej. Dlatego potrzeba nam przypominac je sobie, abysmy wiedzieli czego oczekuje od nas konkretine Matka Boża, co jej obiecali nasi praojcowie, jakie zagrożenia widzieli i jak reagowali. Czy dzisiaj nasza ojczyzna nie wymaga obrony przed zgubnymi prądami (laicyzacją, wycofywanie religii ze szkół, spadek praktyk religijnych), jak Jasna Góra przed najazdem Szwedów w XVI wieku? Historia jest ponoć nauczycielką życia, a śluby i przyrzeczenia naszych ojców nie zostały jeszcze wypełnione.

3. Treść ślubów. Co przyrzekał król Jan Kazimierz? Co przyrzekał naród Polski? Ich treść obejmowała najważniejsze obszary życia osobistego, rodzinnego, społecznego
i narodowego. Były wezwaniem do odnowienia przymierza z Bogiem za pośrednictwem Maryi.

Przyrzekliśmy:

- wierność Bogu, Ewangelii i Kościołowi oraz obronę wiary (troska o dobro ojczyzny
i jej chrześcijańskie dziedzictwo)

- życie w łasce uświęcającej, aby cały naród żył bez grzechu ciężkiego

- obronę świętości małżeństwa i rodziny oraz obronę życia od poczęcia i obronę każdego dziecka

- wychowanie młodego pokolenia wierności Chrystusowi, bronienie przed bezbożnictwem i zepsuciem, troskę o czystość obyczajów

- budowanie życia społecznego opartego na miłości, sprawiedliwości i solidarności, braku nienawiści, przemocy i wyzysku; troskę o biednych i dzielenie się z nimi dobrami

- walkę z lenistwem, lekkomyślnością, marnotrastwem, pijaństwem i rozwiązłością

- zdobywanie cnót: wierności, sumienności, pracowitości i oszczędności, wyrzeczenia się siebie

- szerzenie czci do Matki Bożej Królowej Polski w świątyniach i w każdym domu oraz w każdym polskim sercu oraz naśladowanie Jej cnót.

Podsumowując:

Jasnogórskie Śluby Narodu były pomyślane jako duchowy program przygotowania narodu do obchodów Tysiąclecia Chrztu Polski w 1966 r. Nie były więc tylko modlitwą, ale wezwaniem do konkretnej przemiany życia. Codziennie na Jasnej Górze o godzinie 21.00 odmawiany jest Apel Jasnogórski. Niech słowa: „Maryjo, Królowo Polski, jestem przy Tobie, pamiętam, czuwam!” przypominają nam o naszej postawie gotowości szerzenia Królestwa Maryi i Jej Syna w naszej ojczyźnie, Kościele, rodzinach i w życiu osobistym.

Gabriela Seifert-Knopik

Ty jesteś Piotr i tobie dam klucze królestwa niebieskiego

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Gdy Jezus przyszedł w okolice Cezarei Filipowej, pytał swych uczniów: «Za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego?»
A oni odpowiedzieli: «Jedni za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni za Jeremiasza albo za jednego z proroków».
Jezus zapytał ich: «A wy za kogo Mnie uważacie?»
Odpowiedział Szymon Piotr: «Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego».
Na to Jezus mu rzekł: «Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony. Albowiem nie objawiły ci tego ciało i krew, lecz Ojciec mój, który jest w niebie. Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr, czyli Opoka, i na tej opoce zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie».
Wtedy surowo zabronił uczniom, aby nikomu nie mówili, że On jest Mesjaszem.

Ewangelia według Świętego Mateusza

Jezus podążył w okolice Tyru i Sydonu. A oto kobieta kananejska, wyszedłszy z tamtych stron, wołała: «Ulituj się nade mną, Panie, Synu Dawida! Moja córka jest ciężko nękana przez złego ducha». Lecz On nie odezwał się do niej ani słowem.
Na to podeszli Jego uczniowie i prosili Go: «Odpraw ją, bo krzyczy za nami».
Lecz On odpowiedział: «Jestem posłany tylko do owiec, które poginęły z domu Izraela».
A ona przyszła, padła Mu do nóg i prosiła: «Panie, dopomóż mi».
On jednak odparł: «Niedobrze jest zabierać chleb dzieciom, a rzucać szczeniętom».
A ona odrzekła: «Tak, Panie, lecz i szczenięta jedzą okruchy, które spadają ze stołu ich panów».
Wtedy Jezus jej odpowiedział: «O niewiasto, wielka jest twoja wiara; niech ci się stanie, jak pragniesz!» Od tej chwili jej córka była zdrowa.

Komentarz i słowo na niedzielę...

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Gdy tłum został nasycony, zaraz Jezus przynaglił uczniów, żeby wsiedli do łodzi i wyprzedzili Go na drugi brzeg, zanim odprawi tłumy. Gdy to uczynił, wyszedł sam jeden na górę, aby się modlić. Wieczór zapadł, a On sam tam przebywał.

Łódź zaś była już o wiele stadiów oddalona od brzegu, miotana falami, bo wiatr był przeciwny. Lecz o czwartej straży nocnej przyszedł do nich, krocząc po jeziorze. Uczniowie, zobaczywszy Go kroczącego po jeziorze, zlękli się, myśląc, że to zjawa, i ze strachu krzyknęli.

Jezus zaraz przemówił do nich: «Odwagi! To Ja jestem, nie bójcie się!»

Na to odezwał się Piotr: «Panie, jeśli to Ty jesteś, każ mi przyjść do siebie po wodzie!»

A On rzekł: «Przyjdź!» Piotr wyszedł z łodzi i krocząc po wodzie, podszedł do Jezusa. Lecz na widok silnego wiatru uląkł się i gdy zaczął tonąć, krzyknął: «Panie, ratuj mnie!»

Jezus natychmiast wyciągnął rękę i chwycił go, mówiąc: «Czemu zwątpiłeś, człowiecze małej wiary?»

Gdy wsiedli do łodzi, wiatr się uciszył. Ci zaś, którzy byli w łodzi, upadli przed Nim, mówiąc: «Prawdziwie jesteś Synem Bożym».