Po pierwszej części artykułu o wolności religijnej, w której była mowa o tym, iż każdy człowiek może i powinien w swoim sumieniu określić w co i w kogo wierzy, a nikt nie powinien narzucać mu swojej wiary, przychodzi czas na „druga stronę medalu”.

Ja mam szanować wolność drugiego człowieka, ale mam również prawo do wyznawania własnej religii, wyznania, światopoglądu. To jest prawo, moje i nasze. I możemy, a nawet powinniśmy z niego korzystać.
W większości chyba krajów „cywilizowanych” konstytucja państwowa zapewnia wolność religijną. Przynajmniej na „papierze”. W naszym państwie również mamy taką gwarancję. Kiedy czytamy Konstytucję Rzeczpospolitej Polskiej, art. 53 to widzimy analogię z dokumentem soborowym. Tu znajdziemy główny przepis dotyczący wolności sumienia i religii. Zawiera m.in. następujące gwarancje:
- każdemu zapewnia się wolność sumienia i religii,
- wolność obejmuje prawo do wyznawania lub przyjmowania religii według własnego wyboru,
- prawo do uzewnętrzniania religii (indywidualnie lub wspólnie z innymi, publicznie lub pry-watnie),
- prawo do posiadania świątyń i innych miejsc kultu,
- prawo rodziców do zapewnienia dzieciom wychowania religijnego zgodnie z własnymi przekonaniami,
- zakaz zmuszania kogokolwiek do uczestniczenia lub nieuczestniczenia w praktykach religijnych,
- zakaz zobowiązywania do ujawniania swojego światopoglądu, przekonań religijnych lub wyznania.

Mamy zatem prawo do wyrażania na zewnątrz własnej religii, wyznania, światopoglądu i praktyk z nimi związanych. Czy jednak korzystamy z tego prawa i w jakim stopniu?

W czasach tzw. „komuny” ludzie garnęli sie do Kościoła wbrew ideologii, która wówczas panowała. Kościół był twierdzą obronną, miejscem „wytchnienia” dla duszy, która to przez komunistów była spychana do podświadomości. A dziś? Mamy zagwarantowaną wolność w Konstytucji. A jednak wiele osób nie potrafi korzystać z dobrodziejstwa, które daje prawo do wolności religijnej. Ulegamy zeświedczeniu. Niestety!

Procent dzieci i młodzieży uczestniczącej w nabożeństwach religijnych spada. Wielu rodziców ignoruje prawo do wychowania religijnego swoich dzieci i godzi się na nieuczestniczenie dzieci w lekcjach religii, ulegając „modzie” oraz trudniejszym warunkom do spełnienia, bo np. dziecko musi czekać po lekcjach na katechezę i niekiedy ma „okienka”, więc można je „zwolnić”. Ludzie dorośli, katolicy bardzo często nie znają Pisma Świętego, nie czytają Katechizmu Kościoła Katolickiego, nie mówiąc już o dokumentach soborowych i posoborowych. Często zawężamy się do książek czy filmików z tzw. „drugiej ręki”, z źródła mało wiarygodnego, nie mającego za wiele wspólnego z nauką Chrystusa przekazaną przez Pismo Święte i Tradycję, ale za to opartą na sensacjach...

Musimy walczyć o czas na praktyki religijne (na modlitwę, na wyciszenie przed Mszą Świętą, na przełamanie się w pójściu na Gorzkie Żale czy Drogę Krzyżową) i o czas na formację intelektualną oraz duchową. Dać przestrzeń dla Boga, zrobić Mu miejsce, a więc najpierw „odgracić” to co niepotrzebne, czego jest za dużo (rozrywki, TV, komórki, Internetu, zakupów, niepotrzebnego gadania/obgadywania). Wielki Post to dobry czas, czas na ascezę, która daje przestrzeń na rzeczy ważne, nieprzemijające, przede wszystkim na pogłębienie relacji z Bogiem, bliźnimi i sobą. Mamy do tego prawo. Ale musimy często o nie walczyć, aby wprowadzić je w życie. Bo nam się nie chce, bo tyle spraw, bo zmęczenie, bo uprzedzenie co do jakiejś osoby.
Zapraszamy na spotkania biblijne i katechezy dla dorosłych, na zgłębianie treści ważnych, nieprzemijających, które kształtują nasze życie i życie naszych bliskich.

Zapraszamy na kazania pasyjne, katechezy małżeńskie, spotkania z seniorami przy herbatce, przy ognisku, zapraszamy do modlitwy za młode pokolenie, do Róż Różańcowych Rodziców za Dzieci. To są ważne sprawy. Deklaracja o wolności religijnej Dignitatis humanae mówi o prawie do wolności religijnej zarówno w wymiarze indywidualnym ale i o prawie do zrzeszeń. W jedności jest siła, wzajemna pomoc, wsparcie! Nikt nie powinien czuć się sam w Kościele!

Gabriela Seifert-Knopik

Jezus zostaje wyprowadzony przez Ducha Świętego na pustynię i kuszony przez diabła

Wtedy Duch wyprowadził Jezusa na pustynię, aby był kuszony przez diabła. A gdy przepościł czterdzieści dni i czterdzieści nocy, odczuł w końcu głód. Wtedy przystąpił kusiciel i rzekł do Niego: «Jeśli jesteś Synem Bożym, powiedz, żeby te kamienie stały się chlebem». Lecz On mu odparł: «Napisane jest: Nie samym chlebem żyje człowiek, lecz każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych».

Wtedy wziął Go diabeł do Miasta Świętego, postawił na narożniku świątyni i rzekł Mu: «Jeśli jesteś Synem Bożym, rzuć się w dół, jest przecież napisane: Aniołom swoim rozkaże o tobie, a na rękach nosić cię będą, byś przypadkiem nie uraził swej nogi o kamień». Odrzekł mu Jezus: «Ale jest napisane także: Nie będziesz wystawiał na próbę Pana, Boga swego».

Jeszcze raz wziął Go diabeł na bardzo wysoką górę, pokazał Mu wszystkie królestwa świata oraz ich przepych i rzekł do Niego: «Dam Ci to wszystko, jeśli upadniesz i oddasz mi pokłon». Na to odrzekł mu Jezus: «Idź precz, szatanie! Jest bowiem napisane: Panu, Bogu swemu, będziesz oddawał pokłon i Jemu samemu służyć będziesz». Wtedy opuścił Go diabeł, a oto aniołowie przystąpili i usługiwali Mu.

Krótkie rozważanie

Dzisiaj przyglądamy się Jezusowi wychodzącemu na pustynię. Ten widok robi wrażenie. Tam – zatopiony w ciszy – modli się i pości. Doświadcza wyrzeczeń i przygotowuje się na Krzyż, gdzie zrezygnuje ze swego życia dla naszego zbawienia. Jest Bogiem i człowiekiem – i jako człowiek jest narażony na pokusy jak każdy z nas. To wszystko oznacza trud.

- Bóg podejmuje trud dla Ciebie.

A Ty? Ofiarujesz Mu jakieś wyrzeczenie?, albo cokolwiek?

 Przy opracowaniu wykorzystano materiały ze strony: https://family.evangeli.net oraz https:/?Niedziela.pl

Jednym z dokumentów Soboru Watykańskiego II jest deklaracja o wolności religijnej (skrót DWR) Dignitatis humanae (łac. godność ludzka).

Ciekawa jest historia powstania tego dokumentu, a jeszcze ciekawsza jest jej treść. Niestety zbyt mało mówi się o niej, jak też o jednym z najważniejszych praw człowieka, jakim jest prawo do wolności religijnej. Na kanwie tego dokumentu, który czytamy obecnie na katechezach dla dorosłych, na prawo to należy spojrzeć z dwóch stron:

1. Mamy obowiązek respektować prawo wyboru każdego człowieka jeżeli chodzi o religię, wyznanie, światopogląd. Każdy ma prawo do życia zgodnie ze swoim sumieniem;

2. Mamy prawo do wyrażania na zewnątrz własnej religii, wyznania, światopoglądu i praktyk z nimi związanych.

W tym artykule zatrzymamy się na pierwszej „stronie medalu”, druga niech będzie przedmiotem osobnej refleksji. Podstawą prawa człowieka do wolności religijnej jest jego godność, powód najpierw czysto „naturalny”. Takie prawo gwarantuje nam chociażby konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Szukając argumentu z Objawienia, czyli nadprzyrodzonego, widzimy, iż każdy człowiek otrzymał od Pana Boga wolną wolę i może wybierać zgodnie ze swoim sumieniem. Nawet Adama i Ewy Pan Bóg nie powstrzymał przed ich wolnością wyboru. Historia i współczesność pokazują nam jak wielką wartością jest wolność. Ludzie o nią walczą, oddają nawet swoje życie. Wolność jest prawem i trzeba to uszanować.
Kościół w swoim nauczaniu nie używa terminu „nawracać kogoś”. Nawracać powinien się każdy dobrowolnie, pociągnięty pięknem Ewangelii, bliskością królestwa Bożego. Pan Jezus kazał nam się nawracać („Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” - Mk 1,15 - tak zresztą rozpoczyna swoją działalność publiczną) a nie nawracać innych. Nikt tak, jak On nie szanował drugiego człowieka, a powołując kogoś na swojego ucznia używał słów „jeśli chcesz” to „pójdź za Mną”.

W praktyce życia wydaje się to bardzo ważna wskazówka a zarazem sztuka wiary dla nas katolików. Wielu osobom wydaje się, że mają swoją rację, a inni jej nie mają. Takim przykładem, który wręcz budzi kontrowersje dziś w kościele jest np. nadal sprawa przystępowania do Komunii Świętej. Kościół dopuszcza różne formy przystępowania do Komunii Świętej, a niektórzy ludzie podrzucają karteczki lub wysyłają w formie elektronicznej treści, że Pana Jezusa trzeba przyjmować tylko „na kolanach i do ust” i z tylko z rąk osoby duchownej, ignorując zarządzenia hierarchii kościelnej w tej sprawie. Wręcz fanatycznie oczekują tego od innych, sieją zamęt i zaburzają prawdę o posłuszeństwie Kościołowi, który tak a nie inaczej rozeznał sprawę. Tak nie powinno się robić, ale warto uszanować to, co nie jest zakazane, co pozwala postąpić zgodnie ze swoim sumieniem, a nawet zobaczyć w tym rację Kościoła, dlaczego tak dopuszcza. Ale to często wymaga większego wysiłku intelektualnego i postawy pokory.

Wniosek o „pierwszej stronie medalu” wolności religijnej:
Miłość bliźniego domaga się głoszenia Ewangelii, przekazywania piękna i dobra w niej zawartego. Nie należy jednak na siłę jej narzucać, zwłaszcza w formie, „bo ja wiem lepiej”, gdzie jest prawda. Mogę do wiary zachęcać, ale nie zmuszać, a także uszanować różne formy jej wyrażania. Trudne to czasem zadanie, wiemy to jako rodzice, katecheci, nauczyciele. Tak czynił Jezus, nikogo nie zmuszał, tylko zapraszał do pójścia za Nim. My mamy Go w tym naśladować. I tu pojawia się „druga strona medalu” - mamy do tego prawo, a nawet obowiązek. Cdn.

Gabriela Seifert-Knopik

Środą Popielcową rozpoczynamy okres czterdziestodniowego przygotowania do największej chrześcijańskiej uroczystości - Świąt Paschalnych.

Wielki Post, bo tak nazywa się ten okres, trwa do początku liturgii Mszy Wieczerzy Pańskiej sprawowanej w Wielki Czwartek.

Zgodnie z kanonami 1251-1252 Kodeksu Prawa Kanonicznego

w Środę Popielcową

- obowiązuje wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych i post ścisły

(trzy posiłki w ciągu dnia, w tym tylko jeden - do syta).

Prawem o wstrzemięźliwości są związani wszyscy powyżej 14. roku życia, a prawem o poście - osoby pełnoletnie do rozpoczęcia 60. roku życia. Prawo kanoniczne nie nakłada na wiernych natomiast obowiązku uczestniczenia w tym dniu w Eucharystii (chociaż jest to powszechną praktyką, z której nie powinno się rezygnować bez ważnej przyczyny).

Dlatego też bardzo serdecznie zapraszamy do naszych dwóch kościołów o godzinie:

  9:00 do Grotowic

18:00 do Kościoła Parafilnego na Metalchemie

Sam zwyczaj posypywania głów popiołem na znak żałoby i pokuty, celebrowany w Środę Popielcową, znany jest w wielu kulturach i tradycjach, m.in. w starożytnym Egipcie, u Arabów i w Grecji. W liturgii pojawił się on w VIII w. Pierwsze świadectwa o święceniu popiołu pochodzą z X w. W 1091 r. papież Urban II wprowadził ten zwyczaj jako obowiązujący w całym Kościele. W tym też czasie ustalono, że popiół do posypywania głów wiernych ma pochodzić z palm poświęconych w Niedzielę Palmową poprzedniego roku.

przy opracowaniu wykorzystano materiały ze strony

www. brewiarz.pl

www.cafesenior.pl